გიორგი არაბული - Giorgi Arabuli

გიორგი არაბული – Giorgi Arabuli (1991)

თეთრი ფარა, მხატვარი თენგიზ მირზაშვილი

გიორგი არაბული – Giorgi Arabuli

“გვახსოვს მამები მკვდრებს მარხავდნენ, საფლავებს თხრიდნენ….”

გვახსოვს მამები მკვდრებს მარხავდნენ, საფლავებს თხრიდნენ,
ჩვენ კი პატარებს ყველაფერი ძლიერ გვიკვირდა,
თავშლიანები დასტიროდნენ, დედები იდგნენ,
მხედრები ცხენებს ამზადებდნენ და ჩვენ მინდვრიდან
ვუთვალთვალებდით. ვივიწყებდით გარდაცვლილს. ხალხი
მიუჯდებოდა გრძელ მაგიდას მერე კი სვამდნენ,
ჩვენც იმათ გვერდით გავიზარდეთ დიდები გავხდით
და წამოვდექით როცა ჩვენი მამები ადგნენ.
ბებიის კალთის ჯიბეებში სულ იყო ვაშლი,
ვერ დავივიწყეთ მისი გემო გვსურდა ყელამდე
ამოგვეტენა მუცლები და მეზობლის ბავშვი
ჩვენთან რჩებოდა, მისი დები მუდამ ღელავდნენ.
ვერ დავივიწყეთ ცრურწმენა, რომ ურნატის მოკვლა
გამოიწვევდა დედის სიკვდილს ანდა პირიქით
დასჭირდებოდა ვიდრე პაპას საწოლში მოვლა,
ჩვენც მასთან ერთად დავდიოდით, მასთან ვიდექით
როცა სტუმარი ეწვეოდა, როცა გამვლელი
შემოვიდოდა. ჩვენც ვიჯექით ხშირად მთვრალებთან,
ნაჭრევი ჰქონდა პაპას ყელთან ერთი მტკაველი
სიკვდილის პირას ჩვენი შუბლი ძალას ჰმატებდა.
ვერ დავივიწყეთ ბებია რომ ითვლიდა დღეებს,
როდესაც მამა წავიდოდა ჩვენი სოფლიდან,
ძმები ცულებით მივდიოდით, მოვჭრიდით ხეებს,
მთელი ზამთარი სამი ხე და ფიჩხი გვყოფნიდა.
ვერ დავივიწყეთ ბებიები როცა ბოსლიდან
გამოდიოდნენ, სულ რაღაცას ელოდებოდნენ,
ერთ გაზაფხულზე ის “რაღაცა” მათთან მოვიდა,
ჩვენც გვეშინოდა, ვარსკვლავები როცა წყდებოდნენ
ჩვენს სოფლის ზეცას… და მამები ბოლოჯერ თხრიდნენ
სასაფლაოზე შავ საფლავებს, კრთებოდნენ წლები,
დედები ისევ ცრემლიანი თვალებით იდგნენ,
ბალახდებოდა ბილიკები და სოფლის გზები…
არაგვის გვერდით გავიზარდეთ, დიდები გავხდით,
ვერ გავამაგრეთ, ჩავანგრიეთ ბავშვობის ხიდი,
ვმარხავდით მკვდრებს და აკლდებოდა ჩვენს სოფელს ხალხი,
მერე კი ერთად ჩვენ მამების საფლავებს ვთხრიდით.

მხატვარი ელენე ახვლედიანი, 1974

გიული წერეთელი – Giuli Tsereteli

მაისის წვიმას თავისი გააქვს,
ბუჟბუჟებს მიწა,
აგვიხასხასა მზემ სალათისფრად
მთაცა და ბარიც,
გალობს ტოროლა სულწასული აჭრილა ცაში,
ფრთა გაუშლია ონავარ ნიავს და ლაღად დაჰქრის.
ვარდობისთვეა.
ვარდი ყვავის და გარეთ დარი დგას,
შავად აკვესებს ლამაზ თვალებს ფოთლისქვეშ ბალი,
ლურჯთვალა იამ რა ხანია დაგვიკრა თავი,
წითელს იხამებს “მინდორ-მინდორ ყაყაჩოს” ხალიც.
სამშობლო ზეცა მაინც სულ სხვაა,
სხვა ლურჯი დაკრავს,
გონებას მტაცებს სევდისფერი ღრუბელის რაში,
კვლავ ფიქრიანი გათენდება ეს ღამე ჩემთვის,
ისევ უჩემო გაზაფხულია ჩემს ქვეყანაში

შაჰ აბას I

იოსებ ნონეშვილი – Iosif Noneshvili (1918 – 1980)

უკუღმა სონეტი შაჰ-აბასს

აავსე ჯამი, მალე ქვეყნად აღარ იქნება
აღარც ეგ ღვინო, აღარც მსმელი, ჰეი, მერიქიფევ…
შაჰ-აბასი

შენ ბოროტებას სტრიქონები როგორ გადაშლის…
წინაპართ ღვარძლი ჩემს ძარღვებში ისევ მოღელავს.
სწვავდი ქვეყანას, გამოგქონდა დიბა-ატლასი

ჰარამხანებში ხათუნების შესამკობელად.
გრძნობდი, შაჰობაც განგებისგან რომ ვერ გიხსნიდა.
მაშ, რატომ გედგა ღვინის ჯამთან ჯამი სისხლისა?!

როცა დაეცი მეფე მგოსანს მახვილთა ელვით,
რად არ იგრძენი პოეზიის წმინდა ნათელი…
რად არ იგრძენი… ხალხის სისხლით ისე დათვერი,
თვით ფერეიდანს დააფრქვიე ქართველთა ცრემლი.

მილიონების ბედ-იღბალს რომ ხმლით იმონებდი,
ბნელ სამარეში საგანძურად რა ჩაგყოლია?!
სისხლიან პოეტს უკუღმართი გული გქონია,
მიტომ უკუღმა დაგიწერე მეც ეს სონეტი!

1940

« Newer Posts - Older Posts »

კატეგორიები