შარლ ბოდლერი - Charles Baudelaire

შარლ ბოდლერი – Charles Baudelaire

შარლ ბოდლერი “მარტოობა”

ერთი ფილანთროპი, უხეირო გაზეთის ჟურნალისტი მეუბნება, რომ მარტოობა ცუდია კაცისათვის; თან, თავისი თეორიის დასამტკიცებლად, იწყებს, როგორც ამას ყველა ეჭვიანი სჩადის, ეკლესიის მამათა სიტყვების ციტირებას.

ვიცი, რომ დემონი სიამოვნებით სტუმრობს ხრიოკ ადგილებს და რომ დანაშაულებრივი და ავხორცხი გონება ჩვეულებრივად იღგზნება მარტოობაში. თუმცა შესაძლებელია, რომ ეს მარტოობა მხოლოდ უსაქმური და მოხეტიალე სულისთვის იყოს სახიფათო, რომელსაც დემონი ვნებებითა და ქიმერებით აღავსებს.

უდავოა, რომ ყბედი, რომლის ყველაზე დიდ სიამოვნებას წარმოადგენს ტრიბუნიდან თუ კათედრიდან ლაქლაქი, საშინელი სიგიჟის ზღვართან მივიდოდა, კუნძულზე რომ რობინზონივით მარტო აღმოჩენილიყო. მე არ მოვითხოვ ჩემი მეგაზეთისგან კრუზოს თამამ სათნოებას, თუმცა ვთხოვ, – ბრალდებას ნუ წაუყენებს სიმარტოვისა და იდუმალების მოყვარულთ.

ჩვენი მოლაყბე მოდგმა იცნობს ისეთ ადამიანებს, რომლებიც ნაკლები თავგამოდებით დაეთანხმებოდნენ სასჯელის უმაღლეს ზომას, თუკი ნება მიეცემოდათ, ეშაფოტიდან წარმოეთქვათ საზეიმო პათოსით სავსე სიტყვა ისე, რომ არ შინებოდათ, რომ სანტერის ბატალიონის დოლები უდროო დროს არ გააწყვეტინებდნენ.

მე ისინი არ მებრალებიან, რადგან ვიცი, რომ ასეთი ორატორული წიაღსვლები ისეთსავე სიამოვნებას ანიჭებს ამ ადამიანებს, როგორც სხვებს – სიჩუმე და გარინდება; თუმცა – მძულს ასეთი ხალხი.

ყველაზე მეტად კი მსურს, ჩემმა წყეულმა ჟურნალისტმა ჩემს გემოზე გართობა მაცალოს.
– ნუთუ არასდროს არ გიპყრობთ სურვილი, – მეუბნება იგი აპოსტოლური ქედმაღლობით, – თქვენი სიხარული სხვასაც გაუზიაროთ?

ო, ეგ ფარული ბოღმა! მან კარგად იცის რომ თავს მარტოც მშვენივრად ვირთობ. ამიტომაც ვერ ისვენებს და მაინცდამაინც ცდილობს ვინმე თანამეინახედ შემომაჩეჩოს!

„არ შეგეძლოს, იყო მარტო – დიდი უბედურებაა!…“ – სადღაც ამბობს ლა ბრიუერი, თითქოს იმისთვის, რომ შეარცხვინოს ყველა, ვინც კი თავდავიწყებისათვის ბრბოსკენ მიილტვის – იმის შიში, რომ ვერ გაუძლებს საკუთარ თავთან ყოფნას…

„თითქმის ყველა ჩვენი უბედურება იმის შედეგია, რომ ვერ შევძელით საკუთარ კედლებში დარჩენა“, – ამტკიცებს მეორე ბრძენი, პასკალი და ამით თითქოს დაფიქრებისკენ მოუწოდებს ყველა გადარეულს, რომლებიც მოძრაობაში ხედავენ ბედნიერებას, ან კიდევ სულიერ გარყვნილებაში, რომელსაც მე დავარქმევდი ძმათაშორისს იმ შემთხვევაში, თუკი მოვისურვებდი ჩვენი ეპოქისთვის ნიშანდობლივი მოქარგული ენით საუაბრს.

შარლ ბოდლერი - Charles Baudelaire

შარლ ბოდლერი – Charles Baudelaire

შარლ ბოდლერი “აივანი”

(ფრანგულიდან თარგმნა მარინა გოგოლაშვილმა)

ხსოვნის დედაო! ქალბატონო უპირველესო!

შენა ხარ ჩემი სიხარულიც, რიდიც, ქველობაც!

შენ გამიცოცხლე ცხელ კოცნათა მშვენიერება,

კერიის სიტკბო, საღამოთა მომხიბვლელობა.

ხსოვნის დედაო! ქალბატონო უპირველესო!

 

აჩირაღდნებდა საღამოებს ნაკვერჩხლის ალი,

როგორ თბებოდა შენი გრძნობა, გულისხმიერი.

და აივანს კი, გადაფიფქულს ვარდთა ვუალით,

უკვდავებაზე საუბრისას რაღაც ციური ჰქონდა იერი.

აჩირაღდნებდა საღამოებს ნაკვერჩხლის ალი.

 

რა კარგი იყო მზე იმ თბილი შეღამებისა და

რა ღრმა იყო ის მანძილი, ლტოლვა-ძლიერი.

ო, დედოფალო, შენკენ დახრა რაკი მეღირსა,

მაგ ცხელი სისხლის სურნელებით, მახსოვს, დავთვერი.

რა კარგი იყო მზე იმ თბილი შეღამებისა.

 

როგორც ტიხარი – იდგა ღამე შესქელებული,

შენს თვალთა გუგებს ბნელში თითქოს მზერით ვეხები.

ტკბილო სამსალავ! შენი სუნთქვა შევსვი ვნებული,

უმანკოდ თვლემდნენ ჩემს ხელებზე შენი ფეხები,

როგორც ტიხარი – იდგა ღამე შესქელებული.

 

მაგიურ ლოცვით დავიბრუნებ წუთებს ბედნიერს,

წარსული მუხლზე დაგიჯდება გადარეული და

განა სადმე მოვძებნი კი მარადმშვენიერს

სხვაგან? აქ არის შენი გული,შენი სხეული!

მაგიურ ლოცვით დავიბრუნებ წუთებს ბედნიერს.

 

სურნელი. ფიცი უსასრულო. ალერსი მწველი –

კვლავ განახლდება, როგორც ლოტი უფსკრულის პირზე,

ვით ცისკენ მსრბოლი, პირველქმნილი და განბანილი

მზე იბადება ზღვის კამკამა და სუფთა ძირზე.

სურნელი. ფიცი უსასრულო, ალერსი მწველი!

 

შარლ ბოდლერი - Charles Baudelaire

შარლ ბოდლერი – Charles Baudelaire

შარლ ბოდლერი “შხამი”

ბახუსმა იცის ვით შეამკოს ბნელი მიწური 
სასწაულებრივ დიდებულებით 
და ვით აღმართოს ზღაპრულ სვეტთა მწკრივი ულევი 
ოქროვან ორთქლში ამოისრული, 
თითქოს მზის ჩასვლით იღებება შავი ღრუბლები.

თრიაქი უფრო აუკვდავებს უკვდავ არსებებს, 
ახანგრძლივებს უსაზღვროებას, 
აღრმავებს დროს და მარადიულს ხდის სიტკბოებას, 
და ეს ლხენანი ჭარბად ავსებენ 
სულს სიპირქუშით და არღვევენ მის მყუდროებას.

ეს ყოველივე ვერ ედრება შენი თვალების, 
მწვანე თვალების შხამიან სურას, 
ტბას, სადაც სული ჩემი თრთის და თავდაღმა სცურავს… 
სად ოცნებები, შენით მთვრალები, 
ილტვიან, რათა დაეწაფონ მწარე გუბურას. 

ეს ყოველივე არ ღირს არც იმ მძლავრ სასწაულად 
შენი მეტად მსუსხავი ნერწყვის, 
ჩემს სულს რომ მარხავს არყოფნაში, უღონოდ სეტყვილს, 
ვინც თავბრუსხვევას ვერსად წაუვა 
და, ბანცალ-ბანცალ, საიქიოს ნაპირებს ერწყმის!

შარლ ბოდლერი - Charles Baudelaire

შარლ ბოდლერი – Charles Baudelaire

შარლ ბოდლერი “ჩაფიქრება”

ნუ შფოთავ აგრე ო, ტკივილო ჩემო, იყუჩე,
საღამოს გსურდა – ისიც დადგა, ნაზი, მიმქრალი,
წყვდიადის სული დაეუფლა ქალაქის ქუჩებს,
ზოგს მოუტანა სიმშვიდე და სხვას – საფიქრალი.
ვიდრე მოკვდავნი ადიდებენ ასეთი გზნებით
სიამოვნების – ამ უწყალო ჯალათის-მათრახს,
წადი, დაკრიფე სინანულის მწიფე მტევნები,
ჩემო ტკივილო, ჩვენ ამ ქვეყნად მარტო ვართ, ვაგლახ!
გავშორდეთ ყველას და შევხედოთ ამ წლებს გარდაცვლილთ,
ცის აივნებზე ძველ კაბებში ჩვენსკენ თავდახრილთ,
ო, მომღიმარი სინანული ამოდის ზღვიდან,
მზე- ჩამავალი-მთის გადაღმა კვდება, იცოდე,
ჩემო ძვირფასო, მოდი ხელი გამომიწოდე
და მოუსმინე ამ მშვიდ ღამეს, ჩამოსულს ციდან.

თარგმანი ლანა ღოღობერიძისა

« Newer Posts - Older Posts »

კატეგორიები