მარინა ცვეტაევა

მარინა ცვეტაევა

* * *
ოსიპ მანდელშტამს
ჯერ კიდევ გუშინ თვალს მისწორებდი,
ახლა ეგ მზერა გვერდზე გაგექცა.
ჩიტები იყვნენ შენი სწორები,
ყველა ტოროლა დღეს ყორნად იქცა.
მე ვარ სულელი, შენ კი – ჭკვიანი,
შენ ცოცხალი ხარ, მე – ქვის სიშავე.
ქალის მარადი მოთქმა ხმიანი:
„ჩემო ძვირფასო, რა დაგიშავე?“
ცრემლი _ წყალია, სისხლია წყალი –
სისხლი ცრემლებით განიბანება.
და სიყვარული – დედინაცვალი,
არ სცნობს სამართალს და შეწყალებას.
ხომალდს შორს მიჰყავს შეყვარებული
და თეთრი გზები მიჯნურთ თიშავენ.
სამყაროს იტევს კვნესა ვნებული:
„ჩემო ძვირფასო, რა დაგიშავე?“
ჩემ წინ ფეხმორთხმაც არ იყო ძნელი,
იერით ჰგავდი ჩინელ მბრძანებელს.
უცებ გაშალე ორივე ხელი,
ყოფნა გროშადაც არ დამანებე.
შვილისმკვლელივით ცრემლი მასველებს,
არც მამაცი ვარ, არც სატრფოდ ვფასობ.
და ჯოჯოხეთშიც არ მოგასვენებ:
„რა დაგიშავე, ჩემო ძვირფასო?“
ჩემი შეკითხვა ავეჯს მობეზრდა:
რად დავემსგავსე უბედურ ასულს?
მე თუ მკოცნიან – თავს ირთობენ და
სხვას თუ კოცნიან – აგებენ პასუხს.
კოცონთან ყოფნის მჭირდა სიკეთე,
უშენოდ – ყინვის ვიგრძენი გემო.
„აი, ძვირფასო, რა გამიკეთე!
რა დაგიშავე, ჩემო ძვირფასო?“
ვაცნობიერებ ყველაფერს უხმოდ,
აღარ ვითვლები უკვე მიჯნურად.
მთავრდება გრძნობა და სული უხმობს
სიკვდილს – მებაღეს, რომ შეხვდეს დურად.
როგორც ხემ, თრთოლვით ღამე ვათიე,
დგება ჟამი და ყუნწს სწყდება ვაშლი.
_ ჩემო ძვირფასო, გთხოვ, მაპატიე,
შენთან რაშიც ვარ და არ ვარ ვალში.

თარგმანი მარინა გოგოლაშვილის

The Song of Los, William Blake

უილიამ ბლეიკი “სიყვარულის ბაღი”

 

სიყვარულის ბაღში ვიყავ და იქ ვნახე საოცრება,

რაც მანამდე არ მენახა.

შუა მოლზე სადაც ხშირად ბავშვობაში მეთამაშა,

სამლოცველო აუგიათ!

სამლოცველოს ყველა კარი იყო მაგრად ჩაკეტილი,

და ერთ კარზე იყო ასე წარწერილი: “შენ არ გღირს გყოფ აქ შემოსვლად!”

და გავბრუნდი ისევ უკან, სად მიმზიდველ ნორჩ ყვავილებს

სიყვარულის ბაღი ერგოთ;

და ამ ბაღში, ამ ბაღნარში ნაცვლად ტურფა ყვავილების

იდგნენ უტყვი ქვის ლოდები.

ხოლო მღვდლები შაოსანნი გლოვად წრეზე დადიოდნენ,

სიხარულსა და სურვილებს ეკალ-ნარით მიღობავდნენ.

 

ინგლისურიდან თარგმნა მარიკა აბაშიძემ

Night_Butterflies_by_silent_reverie, ფოტო ღამე

პაოლო იაშვილი – არგვეთის ღამე

ცაზე ვერცხლის მერცხლები
სხედან ლურჯ ბუდეებში,
მთვარე ცივად ეცემა
შქერის ტყეში გამართულ ტოტების
ბადეებში.
მთვარე _ თეთრი ხოხობი
გაეხირა ტოტებში,
ძაღლი მცველი ორღობის
ღამეს ათევს ყეფაში და ძაღლურად
ბოდვებში.
ალვის ხეებს აცვია
სირმიანი ნაბდები,
ტკბილი სიზარმაცეა
და მდინარეც სავსეა თითქოს
თეთრი ბატებით.
ღამეში დაფარფატებს
უბედური ღამურა,
ნეტავ არვინ დაჰფანტოს
ხმები იდუმალების ქცეული სალამურად.

 

the-jewish-bride-1666.jpg!HalfHD

ემბრანდტი “ებრაელი პატარძალი”, 1665

1663 წელს რემბრადტს მეუღლე ჰენდრიკიე გარდაეცვალა.

ხელი ეხება გულს და ამავე დროს მკერდს, ხელი ეხება ხელს, ხელი მხარზეა გადახვეული. ხელების ამ თამაშში ვხედავთ ნდობას, სიყვარულს. შეხება და ემოციური მიზიდულობა. მიწიერი ცხოვრება და სიყვარული ხანმოკლეა. ყველა შედევრი ხომ იმისთვის იქმნება რომ შეაჩერო წამი, რომ მეხსიერება გახადო ნათელი, ფიზიკური. ეს სურათი სიყვარულის უკვდავებაა. თუ თქვენ უკვე დაგავიწყდათ რა არის ეს და გინდათ საბოლოოდ დაკარგოთ თავი და ჩაეფლოთ სიყვარულში. შეხედეთ ამ სურათს. ეს არის სიყვარულის ნამდვილი პორტრეტი…

« Newer Posts - Older Posts »

კატეგორიები