Posted by: burusi | 31/07/2015

ნიკო ლორთქიფანიძე – „დადიანის ასული და მათხოვარი“ – ანალიზი

ვეფხისტყაოსანი. მხატვარი სევერიან მაისაშვილი

მხატვარი სევერიან მაისაშვილი

ნიკო ლორთქიფანიძე – „დადიანის ასული და მათხოვარი“ – ანალიზი

ნიკო ლორთქიფანიძე ეკუთვნის იმ უდიდეს ჰუმანისტთა რიცხვს, რომლისთვის პატივსაცემი და ფასეულია თვით სახელი ადამიანისა და არა მისი საზოგადოებრივი წონა თუ მდგომარეობა.

დადიანის 13 წლის ასულმა, მტრისგან ლტოლვის დროს, ცხენზე შემოისვა და გადაარჩინა კუზიანი, ბებერი მათხოვარი.

5 წლის მერე მათხოვარი მივიდა და მარგალიტი აჩუქა დადიანის ასულს. ბატონიშვილს კი არაფერი ახსოვდა ამის შესახებ.

ამ გარემოებამ დააფიქრა გლახა. რა ჰქონდა მას ისეთი, რომ შფოთიან მომენტში მიაპყრო გოგონას ყურადღება? სიმდიდრე, სახელი, სილამაზე შორს იყო მისგან, არაფერი ებადა, გარდა იმისა, რომ ადამიანი ერქვა და ამ მის ადამიანობაშია ამოცანის გასაღები:

“გამხმარ თხას, დაკოჭლებულ ცხენს, ჩახმახდამტვრეულ თოფს ფასი ეკარგება, ადამიანს კი ერთი და იგივე ფასი აქვს ყოველთვის და ყოველგან, იმერეთის სამეფოს არგუნებს თუ დანელიას მეღორეთ გააჩენს უფალი”.

ადამიანის ღირებულება არაფრით არ გაიზომება, არაფერს შეეჭონება. “ადამიანი მუდამ ადამიანია – არც მეტი და არც ნაკლები”.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

კატეგორიები

%d bloggers like this: