Posted by: burusi | 16/09/2009

თენგიზ ვერულავა – “ედგარ პო”

copy-of-1880-strange-flower-little-sister-of-the-poor

სხეულის ტყვე სული

სამყაროს მრუმე სიშორიდან შემოეხეტა სული უპირქუბო მიწაზე. მრგვალი ხმელეთის თვალთმაქცი სილურჯით მოიხიბლა და აქვე ინება დავანება.
დედამიწა _ პტოლემეს კოსმოლოგიური ცენტრი, მეუფება სამყაროსი, ირგვლივ უსასრულოდ მბრუნი შვიდი სფერო. სულიყლაპია პლანეტები მიტყუებით იტაცებენ მოფარფატე სულებს, მსხვერპლად მიაქვთ უფალ კერპთან, მიწასთან.
დედამიწა _ სულთამმუსვრელი ინკვიზიტორი, თიხით ატკეპნილი ციხე, სისხლიანი, მჭლე სუნით მოწამლული საყასბო, მანდალის ენიგმატური სიმრგვალე, აპერწკლილი წერტილი.
მოფარფატებს დედამიწით გათვალული სული, გზააბნეულს მისი მტვერი ეტმასნება. ჭვარტლით შეიმურა, დამძიმდა. გარსმოხვეული მტვერი მკვრივი გახდა, ჩონჩხად იქცა და ყალიბში მოამწყვდია სული.
ჯავშნიან ძვლებს მალე შემოევლო მჭლე ხორცი და სადღა არის მონანავე ნებიერა სული, მატერიის უნებლიე ტყვეა, დროისა და სივრცის ყურმოჭრილი პატიმარი. სამყარო კი – დახშული, შემოკედლილი სატუსაღო, შავი კვადრატი, ოთხკუთხა, მოსაზღვრული ჩარჩო.
დამწყვდეული სული ებღაუჭება ჩონჩხის კედლებს, იხუთება. არსებობის სივიწროვეს არსადაა გასასვლელი. მოტმასნილა ირგვლივ ზღუდე, ჩაკეტილა ოთხგნივ კარი.
აიწევა სული ზევით, სურს გაექცეს, დააღწიოს შემოჭერილ საპყრობილეს, მაგრამ დრო და სივრცე სისხლმოწყურებული ვამპირივით ნთქავს, ნაწლავებით მოინელებს და უფორმოდ განფენილს სახიერ ფორმად აქცევს.
დრო თავად სატურნია, მზის სიშორით ცივი და ბნელი, ჯოჯოხეთური მელანქოლიის მრუმე სფერო, ყოველთა უბედურების საწყისი და სულთა მესაფლავე.
მოვა, უცილოდ მოაკითხავს სიკვდილის ლანდი, მჭლე ხორცს შემოაცლის და სული გაეყრება ჩონჩხის გალიას, მიწიერი სამყაროს წარმავალ სადგომს.
ყრია მიწაზე ათასწლოვანი მუმიის ძვლები, მატლების ულუფა. სხვა რაღა დარჩა? საუკუნო სიჩუმე მხოლოდ.
სული?!
დედამიწას თავდახსნილი სული ისევ დაფარფატებს უბოლოო სივრცის თვალშეუდგამ ჰორიზონტზე. მხოლოდ იგია მარადიული, Theos Agnostos.

ჩონჩხი

მგრძნობიარე სასახლე

შემოდგომის უსახური, ნაცრისფერი დღე იდგა. მყრალი, დამყაყებული ტბა გადაშლილიყო ხრიოკ მიწაზე. მქრქალი წიწამური ეხვია უძრაო ზედაპირს. გამოფუტუროებულ, ბეხრეკ ხეებს ორიოდე შტოღა შერჩენოდათ.
უკაცურ მიდამოზე გამოყრუებული მეუდაბნოესავით წამომართულიყო ჩაშავებულკედლებიანი სახლი, რომლიდანაც უთვალო უპეებივით იმზირებოდნენ გამოცარიელებული სარკმლები.
სახლი _ წარმავალი სხეული, სულის ჩონჩხი, ფსიქიური ტვინის ვიზიონერული ქალასარქველი, ადამიანის შემზარავი სევდით მოცული თავი.
სახლი _ სულის ადგილზე და დროზე მიმჯაჭველი ხაჯალური, ადგილი და დრო, სადაც იგი ჩერდება წუთისოფელი.
უდაბური სასახლე, როგორც ეშმათა საბატონე, სადაც ჩამუქებული ხავსი გამეჩხერებული წვერებივით მოსდებია გაცრეცილ კედელს და რკინის ჟანგმოკიდებული, მძიმე კარები სიმწრით მოკუმული პირივით კიდია.
ჰორიზონტზე განფენილი სამყარო _ ამაოების ჟამიანი სადგომი მოკვდავთა, უგვანოთა დროებითი საცხოვრისი.
სული – წუთისოფლის გარდამავალ საცხოვრისთან დედამიწის მიზიდვის ძალით მიჯაჭვული. თითქოს რაღაც ზებუნებრივი გავლენა აქვს სახლს, სადაც წლობით ცხოვრობს და საიდანაც ერთხელაც არ გამოუდგამს ფეხი.
შეუცნობელი საიდუმლო.

002-corte-villa-giardino-5906-sepia1

მელოგინე ოფელია

მშობიარობამდე ათი დღით ადრე ელიზი მცირე თეატრის გაყინულ სცენაზე იდგა და ოფელიას თამაშობდა.
ღიღილოებითა და მარიამსაკმელათი დაებწნა გრძელი თმები. პერანგისამარა ღიღინებდა შეშლილის მონოლოგს. თავბრუ დაეხვია მუცელქმნილს, ისევ იგრძნო ნაყოფის მოძრაობა და შეეშინდა, აქვე, ამ ნახევრადჩამობნელებულ სცენაზე, მაყურებლების თვალწინ არ ემშობიარა.
შიმშილისაგან სული რომ არ გასძვრომოდა, ერთხელ კიდევ სცადა ხიფათიან ბედთან თამაში, დღესაც გამოვიდა სცენაზე. მთელს თავის გაწამებულ ყოფაში არაფერი ეგულებოდა მუცლადმონებივრე პირმშოზე უფრო სანუგეშო.
დაღლილობისაგან ცივ იატაკზე დაეშვა, მუხლები მოიყარა და დარბაზის წინ გადაშლილ წყვდიადს მიაშტერდა. ოღონდაც მოქმედების ბოლომდე გაეძლო, ისე, რომ მუცელი არ მოსწყვეტოდა და მერე თუნდაც მომკვდარიყო.
,,კუბოს-მდებარე მიჰქონდათ, პირბადე გადახდილი… ქვეით, ქვეით, სამარეში ჩაიხმეთ. თავის დღეში აღარ მოვა! წავიდა ის შორსა, გზას ძნელს, არასწორსა”. _ თითქოს ჩურჩულებდა იგი ჭკუაგადამცდარის იდუმალ სიტყვებს.

ოდილონ რედონი, ოფელია, 1900

მამა

უცხო სიშორიდან დაბერავს ქარი. დაბერტყავს ხეებიდან გაყვითლებულ, მჭლე ფოთლებს და მიახეტებს სადღაც.
იგიც ხომ შემთხვევით შემოეხეტა ამ აბლანდულ სამყაროში. თეატრიც ვერაფერს შველის, საკმარისი ნიჭი არ გააჩნია. გარდაისახოს? რად? თუნდაც ქარით ჩამოყრილ ფოთლად. დაიჭმუჭნება და მტვრად გადაეგება ახორკლილ მიწას.
წავიდეს? გადაიკარგოს თუნდაც მოუსავლეთში, საიდანაც უკან არასოდეს მოეხედება?
ელიზი? სიცოცხლე მოუშხამა ავადმყოფური ეჭვიანობით. ელიზი ჯერ ახალგაზრდაა და თაყვანისმცემლებს რა გამოლევს. ელიზი რა შუაშია. ყველაფერი თავის გაბოროტებულ ყოფას დააბრალოს.
რა უყოს პატარა ედგარს და ჰენრის? გაუჭირდებათ უმამობა. თორემ ახლა რამეთი შველის? რამდენი ხანია არც მოფერებია, თითქოს არც ყოფილიყოს თავისი სისხლი და ხორცი.
დაბრუნდეს?
რაღა აზრი აქვს შინ დაბრუნებას. ირგვლივ ყველაფერი ყრუა და ზიზღით გადმოხურული. გაძაღლებული სიძულვილის გარდა არაფერი ასულდგმულებს.
ბახუსით უზომოდ გამობრუჟული ძლივს მიბარბაცდა ქუჩის ბოლომდე, საიდანაც უკაცრიელი ტრამალი იწყებოდა. რწევით გაუყვა წვიმით ატალახებულ გზას და წინ გადაშლილ უცხო სივრცეს შეერია. წერტილად ჩაიკარგა გაბუნდოვნებულ სიცარიელეში.
მას შემდეგ, ცამ ჩაყლაპაო თუ მიწამ, არავის უნახავს მამა.

მოხეტიალენი

მრუმე შეეპარა დღის ნათელს, ჩამობნელდა. დეკემბრის უმთვარო ღამეს ძლივს მიიკვლევდნენ თოვლჭყაპიან გზაზე. უკაცრიელ ტყე-ღრეებში სულის მოსასვენებელს ვერაფერს დალანდავდი თვალსაწიერზე.
მალე უდაბნოსავით მოტიტვლებული ველები გამოიკვეთა. სუსხიანი ქარი მოწიოდა სიშორეებიდან.
მახლობელ ქალაქამდე უნდა მიეღწიათ, სადაც ერთ, ძველისძველ, ფიცრულ სახლში წარმოდგენა იყო დაგეგმილი.
ელიზი უკანა ეტლში იჯდა, როზალი მკერდზე მიეხუტებინა და ატირებულს ძუძუს აწოვებდა. ჰენრის გვერდით მოესვა პატარა ედგარი და გათოშილ ხელებს უორთქლავდა.
აუტანელი გახდა უშორეს გზებზე ხეტიალი, ლუკმა-პურისათვის ერთი ქალაქიდან მეორეში წოწიალი.
შეჰყურებდა ობლად დარჩენილ შვილებს და ავიწყდებოდა თავისი უბედობაც და მძიმე სენიც, რომელიც აგერ უკვე მერამდენე თვეა სიცოცხლეს უსწრაფებდა.
აღარ თავდებოდა თოვლჭყაპი. ცივი სითეთრე ტალახად ედებოდა დედამიწის უპატრონოდ შთენილ, ჭუჭყიან ზედაპირს.

ურჩხული

ქალაქის ღარიბულ უბანში ქირით აეღოთ ბინა.
ღამის წყვდიადს წარღვნასავით არყევდა მეხთა ტეხა. გადაუღებლივ წვიმდა.
ედგარს ხმაურზე გამოეღვიძა. საბნის ქვეშიდან წამოჰყო თავი. თავდაპირველად შიში იგრძნო მისთვის გაუგებარი ქმედების შემყურემ.
ვიღაც უცნობი, გრძელი, ბალნიანი ხელებით შემოხვეოდა მძინარე დედას და ძუძუებიდან შეუსვენებლივ წოვდა თბილ რძეს.
ზიზღით აღივსო უცხოს მიმართ. სიძულვილისაგან მთელი სხეულით თრთოდა. თავზარდაცემულმა ვერაფრით მოიშორა მიუხვედრელი სანახაობით გამოწვეული ფანტაზმები. ატირებას არაფერი აკლდა.
უცნობი წამოდგა საწოლიდან. ხეშეშა ბალანს დაეფარა მთელი ტანი.
საგონებელში ჩავარდა, ასეთი რამ არასოდეს უნახია. სპილოსებრი ხორთუმივით ეკიდა უშველებელი რაღაც, რომლის შესახებ ჯერაც ბევრი არაფერი იცოდა. გაიხსენა, თუ როგორ დასცინოდა უფროსი ძმა, ჰენრი მისი ზომის სიმცირეს.
ხორთუმი მრგვალი და წითელი პირით თავდებოდა ბოლოს, ხოლო მის ძირში ბიზონივით ბანჯგვლები ჩანდა. ამ ბანჯგვლებიდან ველური ტახის დარად ცერად ჩამოშვეროდა ზღაპრული სიდიდის ორი მოზიმზიმე ეშვი.
ახლა ზემოდან გადააწვა უცხო კაცი ელიზს. აღმართა ხორთუმი და შეაგდო ქალის ვეებად დაღებულ მღვიმეს. ფართედ გადაიხსნა შენგრეული ხახა და ისეთი ძლიერი და სასოების წამრთმევი ხმა გაისმა, რომ შიშისაგან საბანი ბოლომდე გადაიფარა. მაინც ვერ გაექცა გლეჯვისა და მტვრევის აღტყინებულ ხმებს. თავდასაღწევად ყურები დაიცო.
ისევ სძლია მალვით ჭვრეტის წადილმა. თავი გამოყო ჩაფუთნული საბნიდან და განაგრძო ცქერა.

ოდილონ რედონი

ურცხვი ხატი

ედგარმა გასაღები გამოაძრო კარის საკეტს, ცალი თვალი მოხუჭა და საძინებელ ოთახში შეიჭვრიტა.
უჩვეულო ხმაური მოისმოდა შიგნიდან.
ისევ წარმოუდგა თვალწინ საბნის ქვეშიდან დანახული შემზარავი სურათი. მალვით იჭვრიტებოდა ჩაფუთნული საბნიდან და მისთვის გაუგებარ ქმედებას მთლად დაეტყვევებინა.
ვიღაცის უხეშმა სახებამ უმოწყალოდ წაართვა დედის ტკბილი ძუძუ. მას კი მხოლოდ მისი ეგონა.
უთავბოლოდ გაიწელა გაუგებარი რიტუალი სანთლის შუქზე. აღტყინებული სანახაობის ტყვედ იქცა. იძულებული გახდა მოშორებოდა კარის ღრიჭოში ჭვრეტას.
ასეთია შიშს დაფუძნებული ყოველგვარი გრძნობის პარადოქსული კანონი.

copy-of-1882-the-eye-like-a-strange-balloon-moves-towards-infinity

ტბის ცქერა

უკანა კარებით გამოვიდა სახლიდან. ერთიანად დათრგუნვილი ჩანდა. თრიაქნასვამივით მიბარბაცებდა შავი ხის იატაკზე და ყოველი ფეხის გადადგმაზე ფანტასმაგორიული ნაალაფევი საჭურვლის წკარუნი ჩაესმოდა.
ჩაშავებულ-ჩაჟალტამებულ, წყნარად მოლივლივე ტბის პიტალო ნაპირს მიადგა და, რომ გადაიხედა, უფრო აემღვრა გული.
ჩუმი ტბის წიაღიდან ამოდიოდა მავნე, შეუცნობელი, ბუნდი, წებოვანი, თითქმის თვალთუჩინარი ტყვიისფერი ოხშივარით.
ნუ, ამას ნუ უყურებ!

სარკმელი გამოაღო და ქარიშხალი შემოიჭრა დარბაზში. სუსხი ქარის კვეთებამ კინაღამ წააქცია. გაფოთებული ღრუბლები ირეოდნენ წყვდიად ცაზე.
ანაზდად სისხლისფერი ელვა გაკრთა და შურდულივით ეძგერა ქალწულივით შეურყვნელ ცას. შუაზე გაიხლიჩა ჩამობნელებული სფერო. თითქოს გაიპო სამყაროს ჭიშკარი. ოხშივარი ავარდა გარღვეულ სივრცის იქით. სასიამო სუნი დადგა დახშულ ჰაერში. წაგრძელებული ღრუბლები მოიწევდნენ ელვით ნაკვეთი ცის ღრმულისაკენ.

სიზმარი

ელიზმა დაწნულ კალათაში ჩასვა მძინარე ედგარი და სცენის მიღმა, კულისებში დატოვა.
ელიზი შეშლილ ოფელიას თამაშობდა სცენაზე.
,,დედაჩემს სახე როგორ უცინის და მამაჩემი კი ამ ორი საათის წინათ მოკვდა”, ისევ ჩაესმა ედგარს ჰამლეტის სიტყვები ოფელიასადმი და ძილში ისევ ამოუტივტივდა სადა კედლებიანი, სწორკუთხა მღვიმე.
გონდაკარგულივით დაბორიალობს მიწისქვეშა გვირაბის გაუვალ სიღრმეებში. არსადაა გასასვლელი.

გამომტვრეული შავი ფიცრები

დიდი, მხრჩოლავი სანთლები ანათებდნენ მაყურებლებით გადაჭედილ, ვიწრო დარბაზს. ედგარი სცენის მიღმა, კულისებიდან უჭვრეტდა, დაძონძილი მესაფლავეები როგორ ჭედავდნენ კუბოს და იატაკზე გამოჭრილ ღრუში, ქვევით ჩაჰქონდათ დედამისის ცვილისფერი სხეული.
ნეტა ვის მარხვენ? მერე ესეთის მოკლე წესით. ეს იმას ნიშნავს, რომ მიცვალებულს თვით მოუკლავს თავისი თავი.
უეცრად, შავი კუბოდან გამომავალი ნაცნობი ხველების ხმა ჩაესმა. შეცბუნებული მესაფლავენი გაოგნებით შესცქეროდნენ დაბნეულ მაყურებელთ, რომელთაც ვერ გაერკვიათ, თუ რისთვის ხდებოდა ასე.
ხველის ხმამ თანდათან იმატა.
კუბოს უჰაერო სივრცეში ელიზს ისევ დასწყებოდა სულის ხუთვა. თავს ძალას ატანდა, მაგრამ ვერაფრით შეეკავებინა სენით გამოწვეული, მახრჩობელა ხველა.
ჰენრიმ იცოდა სცენის იატაკს ქვევით მისასვლელი გზა. შეშინებულ ედგარს ხელი ჩასჭიდა და კედლებს იქეთა მხრიდან მოღწეულ ხმას მიჰყვა.
ელიზს უკვე გამოემტვრია კუბოს ფიცრები. ქვიან მიწურზე გაწოლილიყო და განწირულივით სულს ღაფავდა.
მიწას ნუ ჩაჰყრით, დამაცადეთ კიდევ ცოტა ხანს…

the-raising-of-lazarus

ჭლექის სუნი

არაფერი ისე არ განუცდია, როგორც გვამის უჩვეულო სუნი. უწინ ასეთი რამ არასოდეს უგრძვნია. თუმცა, მხოლოდ ორი წლისა იყო და ბევრი რამის არ გაეგებოდა. დედის ცხედართან მდგარმა პირველად იყნოსა სიკვდილის სუნი. უფრო და უფრო მძლავრობდა ყნოსვის მგრძნობელობა და მატებასთან ერთად იბუდებდა გაუსაძლისი შიში.
ზმანებებში გაეხვია. სურდა, სამარედან ისევ წამომდგარიყო დედა, როგორც ეს არაერთხელ უნახავს სცენაზე გამოსვლისას. მაგრამ, თითქოს ასე ისურვაო სამუდამო ძილი და არც აპირებსო გამოღვიძებას, უტყვად გაშეშებული ნეშტი ერთხელაც არ შეტოკებულა.

შიშველი მიცვალებული

ხმაურზე გამოეღვიძა. ღამის წყვდიადი მოსწოლოდა დაგმანულ დარაბებს. თავი აიღო საბანიდან და დედის ცხედართან მორიალე ნაცნობთ თუ უცნობთ მიაშტერდა. ყველანი თავიანთი საქმით იყვნენ გართულნი და მისთვის არავის მიუქცევია.
მთლად გაეშიშვლებინათ მიცვალებული, სამარისათვის რთავდნენ. პირაღმა იწვა და მბჟუტავი სანთლის შუქზე კარგად გაარჩია ესოდენ ახლობელი კანის ფერი, რომელსაც ასე სუნთქვაშეკრული მიელტვოდა. სიფერმკრთალე შეჰპარვოდა ცვილისფერ სხეულს. მთვარით გაცისკროვნებულს მიაგავდა დალეული სახე.
მიცვალებული ჯერ განბანეს, გააპატიოსნეს, შემდეგ სუდარაში გაახვიეს.
საბანში ნიკაპამდე ჩაიფუთნა. ეს პირველი დღე იყო, როცა დედა ცალკე იწვა, მოპირდაპირე კედელთან მდგარ სარეცელზე.
მძინარე დას, როზალის გადახედა, თავქვეშ შეაცურა პაწია ხელი, ახლოს მიიკრა, მკერდზე მიიხუტა. ისევ იგრძნო დედის მიმზიდველი სითბო.
უკანასკნელად იწვნენ ასე ერთად, რადგან უკვე მეორე დღესვე იშვილეს უდედმამოდ დარჩენილი ობლები.
უფროსი ძმა, ჰენრი, ბაბუასთან, დევიდ პოსთან დარჩა. როზალი, უილიამ მაკენზის ოჯახმა დაიტოვა რიჩმონდს. თავად ედგარი თამბაქოს მდიდარმა მეწარმემ, ჯონ ალანმა აიყვანა. უშვილო ცოლ-ქმარი მალე მოიხიბლა ედგარის სილამაზით და ასაკისთვის შეუფერებელი გონიერებით.

აშერთა გენეალოგია

უძველეს გვარს წარმოადგენდნენ აშერები. საუკუნეების მანძილზე ხელოვნების არაერთი შედევრი ჰქონდათ შექმნილი. განსხვავებით სხვათაგან, მათი ნაწერები არ იყო ყველასათვის გასაგები და მოკვდავთათვის ხელმისაწვდომი, უფრო რთული ვარიაციებით იყვნენ გატაცებულნი.
საგვარეულოს ძირითად შტოს არასოდეს ჰქონია განტოტება; სწორხაზოვნად მიემართებოდა ეს ჩამომავლობა მუდამ.
1581 – 1656 წლებში ირლანდიელმა ეპისკოპოსმა ჯეიმს აშერმა სიცოცხლის მიწურულს გამოსცა წიგნი ,,Annales Veteris”, რომელიც ცნობილი იყო როგორც ,,აშერთა ქრონოლოგია”. ჯეიმს აშერი შეეცადა სამყაროს შექმნის დღის ზუსტი თარიღი დაედგინა და ამით უკეთ დაელაგებინა ძველ აღთქმაში აღწერილ ამბავთა ქრონოლოგია, ბიბლიურ გმირთა ოჯახის, ,,სახლის“ გენეალოგია.
სიკვდილის აჩრდილი სდევდა როდერიკ აშერის სახლს. უხვად აყრიდა მიწას ცოცხალსაც, მკვდარსაც. საეჭვო იყო ამ გვარის კაცთა სიკვდილი. ფრიად ბუნდოვან ვითარებაში მიიცვალა ერთადერთი და, გვარის გაგრძელების უკანასკნელი იმედი.
წერტილი დაესვა აშერთა ძველისძველ საგვარეულოს.

და-ძმა

სანთლები ჩააქრო. მრუმე ჩამოწვა დარბაზში. ასე ეწადა სანუკველ დასთან ლოდინი. სუნთქვაშეკრული იდგა დროთა ჟამისაგან გაბზარულ კედელთან და მოუთმენლად მისჩერებოდა კარებს.
მონოტონურად ქანაობდა საათის ქანქარა. ძალაუნებურად აიტანა მოუთოკავმა ცახცახმა. ასე ემართებოდა ყოველი შეხვედრის წინ. დარწმუნებული იყო, რომ აუცილებლად შემოივლიდა, მაგრამ მაინც სძლევდა მოუცილებელი შიში.
თუნდაც უჩვეულო და უკუღმართი იყოს გამოუთქმელი ვნება. ასე ინება თავად ბუნებამ. ტყუპები იყვნენ და ნაზად უყვარდა მისი ნუგეშისმცემელი ერთადერთი დაი.
ბუნებრივი და ნათელი!? თუ არაბუნებრივი და უწმინდური!? საათის წვერწამახულ ქანქარაზე ქანაობს მერყევი ვნება.
ბავშვობიდან გამოყოლილ დანაშაულის შეგრძნებას სულიერად დაეავადმყოფებინა. უსრული ჩანდა მწვალებელ შიშთან ორთაბრძოლა. შიშმა, რომელიც ჩადენილ ცოდვის სიტკბოზე ძლიერი აღმოჩნდა, სამუდამოდ დაატუსაღა და უკუნისამდე აჰკიდა დაუმალავი სასჯელი.
ბნელი ოთახის კარები გაიღო უჩუმრად. თეთრ პერანგში გახვეულმა დამ დარბაზი ფეხაკრებით გადაჭრა.
ძრწოლამ აიტანა. ვეღარ გაუძლო სიახლოვის გზნებას. მისი ნახვით გამოწვეული აღტყინებისთვის თავი რომ დაეღწია, სახე ხელებში ჩაიმალა. ასე ემართებოდა ყოველთვის. თითქოს მისი ხილვის დაუოკებელი წადილით იყო შეპყრობილი და ამავე დროს, გამოეცხადებოდა თუ არა, მძიმე ჯავშანს შემოიცვამდა გარს და მტანჯველი სირცხვილის გრძნობისაგან თავს იფარავდა.
თავად ბუნებაა ყოველივე უკუღმართის შეუვალი ზღუდე. გადაულახავია შერწყმა. ამ უკიდეგანო დედამიწის მაგნიტური ველების ძალაც რომ მოიშველიოს მაინც ვერ შეაერთებენ.
გამთანგავი ვნების ცრემლები წასკდა თვალთაგან და თითქოს გააბრუაო სავსებით, მინებდა მიმზიდველ ქვედა ცნობიერს.
გარეთ ქარიშხალი მძვინვარებდა და მძიმე ფარდაგები დაქანაობდნენ კედლებზე.

და-ძმა

შესვლა წიაღ

ქალი მტკიცედ უმკლავდებოდა და ბოლომდე უარობდა ლოგინში დაწოლას. კაცი ამაოდ ცდილობდა მის სამყოფელში მშვიდობიანად შესვლას. მერე ასე გადაწყვიტა, ძალით შევალო და ქალი მთლად უღონოქმნილი დამორჩილდა. ახლა მეტადრე მომატებოდა ძალი შესმული ღვინით. აღმართა არგანი, დასცხო ძელებს კარისას, შეამტვრია და რკინისთათმანშეჭურვილი ხელი შეჰყო. გადაიხსნა ვიწრო, სწორკუთხა მღვიმე. შემუსრული ბჭენი. რკინის მძიმე კარი გაიღო. დიდი წონის მქონე ეს ბჭე გაღება-დახურვისას გასაოცარ, მჭახე ხმას გამოსცემდა. მერე მიჰყვა და მიჰყვა, გლეჯითა და მსხვრევით მილეწ-მოლეწა აქაურობა, და დადგა ხმაური.
ქალს სისხლის შხეფებით მოსვროდა ქათქათა სამოსელი და აშკარად ეტყობოდა, ნაბრძოლი იყო მისი ქანცმიხდილი სხეული. თრთოდა და ირწეოდა, შემდეგ კვნესით ჩაუვარდა ძმას.

copy-of-1781-the-nightmare-d0bdd0bed187d0bdd0bed0b9-d183d0b6d0b0d181

ცოცხალი სამარე

სინდისი ქენჯნის. სად წაიღოს სანუკველის შემუსრული წიაღით ნაგემი ტკივილი. როგორ გადამალოს გამოუთქმელი დანაშაული. დამთრგუნველი შიშისაგან შემზარავი ფერი დასდებოდა სახეზე. ცეცხლისმფრქვეველ გველეშაპთან მებრძოლი რაინდივით უმკლავდებოდა თავის შემჭირვებელ იდუმალებას.
სარეცელზე იწვა ვნებადამცხრალი, საშოშენგრეული დაი.
მიცვალებული გრძნობა, რამეთუ ორგაზმი სიკვდილია თავად. ვნებათა ქარტეხილი ჩაცხრა და უჩუმრად გაიპარა სულთა საუფლოში. არც აღარავინ დარჩება ძირძველი საგვარეულოს გამგრძელებელი. უშვილოდ გადაეგება წუთისოფელს.
გაიგებენ, უსათუოდ გამჟღავნდება აკრძალული თამაში. სად წავიდეს, სად გადაიკარგოს, რომ გარეშეთა ყველგანმხედ თვალებს დაემალოს.
სასიკვდილოდ ვერ გაიმეტა ნუგეშისმცემელი, რადგან გარეთ, სასაფლაოს ყომრალ მიწაზე დამარხვა არ ეწადა. თითქოს ეშინოდა, საფლავიდან არ ამოეთხარათ მაწანწალა ქურდებს.
საკუთარი სახლის ღრმად დატანებულ ნესტიან სარდაფში წაასვენა მძინარე და. სწორედ იმ ალაგას, ადრეფეოდალური ხანიდან დამნაშავეთა საწამებელ ადგილად რომ იყო მიჩნეული.
ცოცხლად ჩაასვენა სამარეში.
ცოცხალი სამარის ზემოთ თავისი საძინებელი ოთახი იყო გადაშლილი. შეეძლო, ხანგამოშვებით, დაუოკებელი ვნების მოძალებისას ისევ ენახა მისი ცვილისფერი სხეული. იდუმალი, გაუცხადებელი იყო შლეგის არაბუნებრივი და აუხსნელი ლტოლვა.

მოჯადოებული წრე

სისხლის აღრევის ტაბუ. შიში და სტატიკური წონასწორობა.
ქვეცნობიერის ცთუნებისაგან თავდასაღწევად თავიდან მოიშორა ბნელთმეტყველი ანიმა – და. ქვედა სართულზე, საკუთარი სახლის ბნელ სარდაფში ცოცხლად დამარხა ღვიძლი და. ხიფათია ქვეცნობიერთან სიახლოვე.
იგი დარჩა როგორც ქვენა ვნებათაგან თავისუფალი ზეცნობიერი, ცივი გონება. ახლა იგი, წმინდა და სუფთა, სრულიად მარტოა ღმერთთან. მიაღწია გნოზისს, გაიარა ალქიმიკოსთა გზა, აიარა შვიდი სფერო, ავიდა პლანეტარული ლითონების კიბის მეშვიდე საფეხურზე.
ძმამ გადაყლაპა საყვარელი და, ისევე როგორც გველი საკუთარ კუდს ყლაპავს.
,,ზე-მემ” შთანთქა ქვეცნობიერი და იწყო მეუფება გონებისა და თვალთვალი ყოველთა ზედა.
მოჩვენებითი სიწყნარე. დროებითი სტატიკა სფეროთა.
ვეღარ შეძლო გადამალვა. გამოანგრია საპყრობილე დამწყვდეულმა ანიმამ და გაფოთებით ამოვარდა ზევით. ისევ გამოეცხადა სანატრელი. ახლა დამ გადაყლაპა ძმა.
მზის დაბნელება – მთვარემ დაიჭირა მზე.
გათენდა – მზემ შთანთქა მთვარე.
შემოიღამა – მთვარემ შთანთქა მზე…
ფსიქიური ცენტრის გარშემო წრიული ბრუნვა. ბრუნავს ცნობიერი ,,მე”.

ვამპირი

დამ, ცოცხლად დამარხულმა ქვეცნობიერმა, მიწიერებისაგან განსათავისუფლებლად კუბოს ფიცრები ააგლიჯა, გამოამტვრია. იატაკქვეშეთიდან ამოვარდა დორბმორეული ცოფიანივით.
ბრინჯაოთი მოჭედილი გვირაბის თაღებქვეშ ნელა იხსნებოდა ვეებერთელა ძველებური დარაბები, მეყსეულად მძიმედ დააღო შავი ხახა.
დაბრუნდა მიცვალებული ანიმა. პატივახდილი, შეურაცხყოფილი სხეული მკვდრეთით აღდგა ძმის სულსწრაფობის შურისსაძიებლად.
უძირო, მყრალი ტბა – უჩარჩოო ანიმა, შემოუსაზღვრავი ქვეცნობიერი.
კედლებშემოსაზღვრული სახლი – შეზღუდული გონება, ყალბი ცნობიერი.
უძირო ტბის წყალმა ავად და უხმაუროდ ჩანთქა ნამუსრევი აშერების სახლისა.
მოიშალა მატერიალური გარსი, დაინგრა სახლი და გადაიგდო დროისა და ადგილის ბორკილები. დასრულდა მეუფება გონებისა.

ჰერმეს ტრისმეგისტუს

ჰერმეს, სამყაროს მეუფევ, მთვარის დისკო ხარ,
მრგვალი წრე და ოთხკუთხა კვადრატი, მზის თვალი!
ჰიმნი ჰერმესისადმი

იშვა თუ არა ადამიანი, ეცოტავა მატერიის მოსაზღვრული სამოსი. ნახა გვამი და გაიტანჯა აღსასრულზე ფიქრით. თვითონ მოიგონა ლეშიდან სხვად ქცევის ილუზია, მიწის მატერიისგან დაღწევის იდუმალი გზა, მასალათა ოქროთ წრთობა, ფილოსოფიური ქვა.
ჰერმეს ტრისმეგისტუსმა, ალქიმიურმა დემიურგმა, ქალდეური ასტროლოგია და სპარსულ-ეგვიპტური მაგია მოიშველია და დაწერა “კორპუს ჰერმეტიკუსი”, ,,ღვთაებრივი პიმანდერი” და 15 ეზოტერული ტრაქტატი.
თითქოს აიხსნა სამყაროს ყველა საიდუმლო.

ტრისმეგისტუს

ალქიმიური ექსპერიმენტი

რისკზე შეაგდო სიცოცხლე. იცის, რომ დაიღუპება, სიცოცხლეს მოუსწრაფებს თავის თავზე გამოსაცდელი ალქიმიური სიშლეგე. იცის, რაც მოჰყვება სახეცვლილების იდუმალ ექსპერიმენტს.
,,სწორედ ასე, ასე დავიღუპები და არა სხვაგვარად” – ქადაგივით წინასწარმეტყველებს მგრძნობიარე ქვეცნობიერი.
გრძნობს, რომ დღეს-ხვალ გამოეთხოვება ძველ ცხოვრებას. მოხუცდა და სიბერისაგან ლეშადქცეული, დაჭიავებული ხორცი თავად ხდება სიკვდილის მსხვერპლი.
გარდაცვალება, არსებობის სახეცვლილება, გარდასახვა, სხვაგნივცვალება.
მოიტოვა ხორცი, მოიშორა ჩონჩხი, თავისუფალ სულს სიკვდილის სამოსი გადააცვა ეგვიპტელი ფარაონივით და ჩავიდა ჰადესს, მიწისქვეშა ჯოჯოხეთში, სიკვდილის მეუფის, ოსირისის მოსახილველად.
ასე სრულდებოდა საიდუმლო წესი, ფარული რიტუალი სიმბოლური სიკვდილისა.
ფარვით შეფრინდა მიწისქვეშა გასასვლელში. უსაშველოდ გრძელი, თეთრი, დაბალი და სადა კედლებიანი სწორკუთხა მღვიმე გადაიშალა წინ. მთელ ამ სივრცეზე არაფერი იყო ჰაერის მოსასვლელი. არც კვარი ჩანდა, არც სხვა რამე ამდაგვარი, შემზარავად და შეუსაბამოდ ბრკიალებდა რაღაც მოელვარე სხივები.

ჰესპერიდების ბაღი

ვინც შემოვა აქ, უშიშოა ვეფხის დარი;
ვინც მოაღორებს გველეშაპს, დარჩება ფარი.

,,შლეგური მწუხარება” სერ ლანსელოტ კენინგი

თვალმიუწვდენ სიშორეს, წყნარი ოკეანის სილურჯეში იწვა ჰესპერიდების სამოთხის ბაღები. ამოანათებდა მეწამული მზე ცისკრის ჟამს და გამოეფინებოდნენ ხმატკბილი ნიმფები გასუსულ მინდვრებზე. ცისა და მზის საგალობელს მღეროდნენ ჰესტია, აიგლა, არეთუსა, ერითეა და ჰესპერია.
ოქროს ვაშლები ყვაოდნენ სამოთხის კუნძულზე.
ჯერეთუნახავი ქიცვოვანი გველეშაპი დაყურსული დარაჯობდა ოქროს სასახლეს.
ალქიმიკოსის ციხესიმაგრე, რომელშიც ფილოსოფიური ქვა ინახება.
ჰერაკლე ჯერ ამაოდ ცდილობდა სათნოების ქალწულთა სამყოფელში მშვიდობიანად შესვლას. მერე ასე გადაწყვიტა, ძალით შევალო.
წამოვიდა სისხლიანი თქეში და დადგა დროება უწყალო ქარიშხლისა. აწყვეტილმა ქარებმა წალეკეს უმანკო ქვეყნიერება.
აღმართა მუჭის სისმსხო, გრძელი კვერთხი ჰერაკლემ, წითელი თავი გადაუხსნა და დასცხო მოჯადოებულ კარიბჭეს სანუკველი, იდუმალებით მოცული ციხესიმაგრისას. გახეთქა შეუვალი კარები, შეამტვრია და უკვე აღარ იყო ქალწულებრივი ციხე. გასკდა აპკი, მძიმედ დაიღო მრუმე ხახა და გადმოასკდა მეწამული სისხლის შეუჩერებელი ნაკადი.
დიოდა სისხლი თავანკარა და თავდაწმენდილი, ვითარცა სახება შენახული სიწმინდისა და სათნოებისა. გადავიდა ჰესპერიდების სამოთხის კუნძულს და ჩაიღვარა უსასრულო ოკეანის სიღრმეში. წითლად შეიღება ცოფიანივით დუჟმორეული ოკეანე.
მსხვრევით მილეწ-მოლეწა წინა შესასვლელი ჰერაკლემ. რისხვით თვალები წამოენთო, რაკიღა იქ შესულს კვალიც აღარ დახვედრია ტკბილხმოვანი ქალწულისა. ვერცხლისფერ იატაკზე ურჩხული ლადონი იწვა.
დაჰკრა წითელთავიანი კვერთხი ჰერაკლემ და გადაიჭრა გველეშაპის ცეცხლისმფრქვეველი თავი. საშინელი ზმუილი აღმოხდა უწმინდურის სისხლით გასვრილ, დაღებულ პირს.
ნელა, ძალიან ნელა გადაიხსნა უშველებელი დარაბები, შემზარავი ჟღრიალი გაიღო კარმა. უკან იდგა თეთრ სუდარაში გახვეული ჰესპერია, სისხლის შხეფებით მოსვროდა ხორბლისფერი სხეული.
თრთოდა ქალწულობადაკარგული ნიმფა.
შენგრეულ ზღურბლთან იდგა ჰერაკლე, ხელში ისევ ეჭირა სისხლიანი, მძიმე არგანი.

ოსირისი, ისიდა

მიწის ღმერთ გების და ცის ქალღმერთ ნუტის შერწყმით ჩაისახა ტყუპი და-ძმა, ისიდა და ოსირისი.
ბუკსა სცეს და მთელ სამყაროს ეცნო მათი დაბადება. ზღვის ამიერ და იმიერს მოეყარა თავი სატახტო ქალაქში. მთელი წელი გაგრძელდა დედის მუცელში შეუღლებულ და-ძმის ზეიმი.
ნებიერად იზრდებოდა და-ძმა. მეფედ და დედოფლად აკურთხეს მადლიერმა ერმა, თვალუწვდენი ეგვიპტე გახდა მათი საბრძანისი.
ტაბუ დაედო უკუღმართ ჩვევებს. ვერავინ ბედავდა ადამიანის ხორცის ჭამას. მათზე ნადირობა აღეკვეთათ კაციჭამიებს.
ველური ქერისა და ხორბლის მოშენება ასწავლა ისიდამ, ყურძნიდან წვენის გამოწურვა და ხიდან ნაყოფის შეგროვება. ესიამოვნათ ისიდას მოწეული მარცვლეული ეგვიპტელთ.
მიცვალებულთა სულების სალხენად ლოცვები უქადაგა ოსირისმა, მიწის დამუშავებაში დაახელოვნა, ციხე-ქალაქნი განაშენა სამეფოის კიდით-კიდე.
კეთილად ვიდოდა ნილოსისპირა ცხოვრება.
ცუდად ენიშნა ოსირისის აღმატება მისივე ძმას, უდაბნოთა მეუფეს – სეთს. შურით უჭვრეტდა სვიან მბრძანებელს. მოიძულა სავსებით და გზიდან ჩამოცილება განიზრახა.
წვეულება გაემართათ სამეფოის კარზე. წარჩინებულნი შეიყარნენ ნუმიდიური მარმარის სასახლეში. აჟღერდა ქნარი და ზანგი მონები აცეკვდნენ ტალანის შუაგულს.
მთელი საღამო უთვალთვალებდა სეთი ბახუსმოკიდებულ ძმას. თავმოდრეკით იდგა და ხვანჯებს აწყობდა უცნაურ ფიქრში წასული.
მოლხენა ეწადა მეუფეს და როცა ნადიმი მოთავდა, ჩვეულებისამებრ, სანაძლეობები გაიმართა.
სეთის ბრძანებით, ოქროთი ნაჭედი ზანდუკი შემოიტანეს დარბაზში.
სანაძლეოს დაპირდა მუნ მყოფთ; აჩუქებდა მას, ვისი შესაფერიც აღმოჩნდებოდა.
წვეულებაზე მოწვეულთაგან ვერავინ მოირგო ძვირფასი ქვებით მოოჭვილი ზანდუკი. მოტყუვდა ოსირისი, მზაკვრულად დაგებულ მახეში გაება. სეთს წინასწარ, ფარვით დაემზადებინა ოსირისის ზომის ზანდუკი. ჩავიდა თუ არა, სახურავი დაახურეს შეთქმულებმა, მაგრად დაჭედეს ოთხგნივ, გამდნარი ტყვია გადაასხეს ზემოდან და ნილოსში გადაუშვეს.
ეს მოხდა ატირის თვის მეჩვიდმეტე დღეს, როცა მზე მორიელის თანავარსკვლავედში შევიდა.
მეუღლის გადაკარგვის შესახებ ცნობა მოუვიდა დას. წელამდე ცემული თმები შეიჭრა, ფლასი ჩაიცვა და იწყო გლოვა.
“მე საყვარელი დაი და ცოლი ვარ შენი, საუკუნოდ განუყოფელი შენგან. გეძახი და ვტირი ისე, რომ ტირილი ჩემი ცამდე სწვდება, შენ კი არაფერი გესმის. მე დაი ვარ შენი, ერთი დედისაგან შობილი, ვერაფერი დაგვაშორებს. დამიბრუნდი ძმაო, შენ ხომ მხოლოდ მე გიყვარდი, დამიბრუნდი შინ”.
ნილოსის დინებამ ზღვაზე გამოატარა ზანდუკი. კარგახანს იცურა, სანამ სირიის ნაპირზე, ბიბლოსთან, ბუჩქებში არ გარიყა მოქცევის ტალღამ.
ბუჩქებმა სწრაფად იყარეს ყლორტები. უჩვეულოდ მზარდმა ხემ სქელი ქერქი შემოაკრა კიდობანს და სავსებით დაფარა.
გაოცებას ვერ მალავდა ბიბლოსის გამგებელი მალკანდრი. ხის მოჭრა და სასახლის სვეტად შეყენება ბრძანა. რას იფიქრებდა, თუ ხეში კიდობანი ინახებოდა გარდაცვლილი ოსირისის გვამით.
ბევრი იხეტიალა ისიდამ. მოიარა ნახევარი სამყარო სანატრელი ძმის საძებნელად. ბოლოს მასაც მისწვდა ხმა, ხეში ჩამარხული ოსირისის შესახებ და გაემართა ბიბლოსს, ბავშვის ძიძად დაუდგა მბრძანებელს, მაგრამ ძუძუს მაგივრად საკუთარ თითს აწოვებდა ახალშობილს. ფრთებგამოსხმული მერცხალივით შემოუფრენდა ხის სვეტს და სევდიანად აჭიკჭიკდებოდა.
ბიბლოსს ჩამოსვლის მიზეზი გაუმხილა ისიდამ მეფეს და სახურავს შებჯენილი სვეტი სთხოვა. უარი ვერ უთხრა მბრძანებელმა. ისიდამ ერთი შეხებით გამოიღო კიდობანი სვეტიდან.
მეუღლის გვამთან ერთად, ნავით უკან გამოცურა ჭირისუფალმა. კიდობანი საიმედო ალაგას გადამალა.
ერთხელ, მთვარიან ღამეს, ტახზე ნადირობისას, სეთმა კიდობანი იპოვა. საკუთარი ძმის, ოსირისის სხეული ამოიცნო, 14 ნაწილად დაჭრა იგი და მთელს ეგვიპტეში მიმოაბნია.
ძმისა და მეუღლის სხეულის ნაწილების საპოვნელად ისიდამ ჭაობიანი ნილოსი შემოიარა პაპირუსის ნავით.
მიცვალებულთა ღვთაებამ ანუბისმა შეაგროვა დაჩეხილი ოსირისის სხეულის ნაწილები და მუმიად აქცია. შევარდნად ქცეული ისიდა მოფრინდა, ოსირისის გვამზე დაეშვა.
გახელებული ჰკოცნიდა დაი სანატრელ ძმას. ხურვება შეყრილივით ელაციცებოდა მუმიადქცეულ სხეულს. საკუთარი ძმისგან სასწაულებრივ იღო მუცლად ჰორი და შვა იგი.

მზე _ ძმა, მთვარე _ და

“მზე ჩაინთქმება სიბნელეში, მთვარე – სისხლში”.
იოილ წინასწარმეტყველი

ირიჟრაჟა. აღმოსავლეთით, კოლხურ აიადან ამოანათა სისხლისფერმა მზემ, დატოვა ღამენაფერები ლაქებიანი დაი – მთვარე.
სიტყვათა უცნაური მსგავსება: მთვარე, მთოვარე, ქალდეური – თაოთა, ეგვიპტური – თოთი, მეგრული – თუთა, შუმერთა – ნანა.
მზემ ოქროს ეტლით გაარღვია ცისკრის ჭიშკრები და გაუყვა გზას დასავლით, აიაიასაკენ, ჰესპერიაში.
მიდის, მიარღვევს ცის უბოლოო კიდეს. ნებიერა დაი ვნებიანი ლაციცით მოხიბლა და თან გაიტაცა ოქროს საწმისი.
თვალები დაეხუჭა მოქანცულ მთვარეს. მზის ცბიერ ზრახვაზე არაფერი გაეგო კოლხთა მეფეს.
თავაწყვეტილი მიჰქროდა მზე და მიჰქონდა გატაცებული ოქროს საწმისი ჰესპერიდების ბაღებისკენ, სამყაროს დასალიერზე.
ნათელი მოეფინა სამყაროს. დაიწმინდა გონება ქვეცნობიერი მთვარის ტყვეობისაგან. დანაის ოქროს წვიმასავით უშურველად იფრქვეოდა მზის ლიცლიცა სხივები.
თვალები ჭყიტა განთიადმა, ვარდისფერი კაბით შეიმოსა და გაჰფინა ბამბისფერი ღრუბლები ცარგვალზე.
ჩიტები აჭიკჭიკდნენ ცისკარზე. ტკბილი გალობით დაარღვიეს ღამის მყუდროება.
მეწამული, ლაპისისფერი მზე მბრძანებლობდა ცის ოქროსფერ ტახტზე. თანამეცხედრე დედოფალი არ ესვა მეფეს.
იხეტიალა მთელი დღე ეულად მზემ. გულნაღვლიანობა შეეყარა. ისევ მოჰნატრებოდა საყვარელი დაი, მთვარე.
მიიპარებოდა დღე და თანდათან ეშვებოდა ბინდი. ღამეულ ცაზე ამოდიოდა მთვარე.
მზისა და მთვარის მისტიური ქორწილი. შეუღლება მზისა და მთვარის, ჰერმესის და აფროდიტეს, ოსირისისა და ისიდას, წითლისა და თეთრის, ოქროსა და ვერცხლის, რკინისა და სპილენძის – ალქიმიური რუბედო.



კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s

კატეგორიები

%d bloggers like this: