1910, Standing Female Nude, პაბლო პიკასო – Pablo Picasso

Standing Female Nude, 1910, Pablo Picasso

გოგი ნარეკლიშვილი “ჰიპერბორეელთა მოდგმა”

ჩვენ ჰიპერბორეელები ვართ და კარგად ვიცით, სად არის ჩვენი ადგილი. “ვერც ხმელეთით, ვერც ზღვით, ვერ მიაგნებთ ჰიპერბორეელთ” – ეს თვის დროზე პინდარმაც კი იცოდა ჩვენ შესახებ. ჩრდილოეთს, ყინულსა და სიკვდილს მიღმაა ჩვენი ცხოვრება, იქაა ჩვენი ბედნიერება. ჩვენ ვიპოვეთ გზა ამ ბედნიერებისკენ. ამ ცოდნას ათასწლეულების ლაბირინთში ვაგროვებდით. ვის აქვს ეს ცოდნა ჩვენ გარდა? დღევანდელ ადამიანს? “არ შემიძლია გამოსავლის პოვნა” – სულ ესაა, რისი თქმაც შეუძლია დღევანდელ ადამიანს. თანამედროვე ცხოვრების სტილმა ადამიანები დააავადმყოფა, მიაჩვია ობმოდებულ მშვიდობასა და მშიშრულ დათმობებს. ტოლერანტობა, რომელსაც გულმოწყალეები იჩენენ ყველაფრის მიმართ, ჩვენთვის მხოლოდ და მხოლოდ ცხელი ქარია. ჯობია იცხოვრო მარტომ, ყინულებით გარშემორტყმულმა, ვიდრე სისულელეებით ნასაზრდოები თანამედროვე კაცობრიობის გვერდით. ჩვენ საკმარისად მამაცები აღმოვჩნდით, არ დავინანეთ არც ჩვენი თავი, არც სხვები, დიდხანს ვეძებდით, საით მიგვემართა ჩვენი სიმამაცე. დავითრგუნეთ, და ფატალიზმი დაგვწამეს. ჩვენი ბედი – მუდმივი დაძაბულობა და თავის გაძლიერებაზე ზრუნვა იყო, გვწყუროდა საგმირო საქმეები, რაც შეიძლება შორს ვიდექით უსუსურების “ბედნიერებისგან”, ვერიდებოდით მათსავით დამდაბლებას. ჩვენი ცა ნელ-ნელა იღრუბლებოდა, რადგან გზას ვერ ვპოულობდით, თუმცა, საბოლოოდ მაინც ვიპოვეთ

ფრიდრიხ ნიცშე

ღმერთისგან ორმხრივად ვართ დაშორებულები .დაცემა გვაშორებს ჩვენ მისგან ხოლო ხე სიცოცხლისა აშორებს მას ჩვენგან

ფრანც კაფკა

    ობიექტისა და სუბიექტის დამოკიდებულება ოდითგანვე იყო ღმერთების და საერთოდ ყოველი მამოძრავებელი ძალის გადაუჭრელი პრობლემა, რადგანც ობიექტი და სუბიექტი ერთად არსებობენ და იარსებებენ, მანამ სანამ სუბიექტი ობიექტურ რეალიზებას არ მაოხდენს ანუ არ დაეუფლება ობიექტს, რომელიც სუბიექტის მეშვეობით მოძრაობს სივრცეში. შესაძლებელია ღმერთის დებულების არსიც სწორედ ამ განსაზღვრებაში იყოს, ოღონდ ეს საკამათო და გაურკვეველი მოცემულობაა და ისტრიული მაგალითებიდან გამომდიანრეც მხოლოდ ვარაუდს ეფუძნება. სუბიექტი იწყებს არსებობას გარკვეულ სამყაროში. სამყარო მას სამ ძირითად მახასიათებელს სთავაზობს. ეს არის დრო სივრცე და სივრცეში არსებული მოძრაობათა კომბინაციები, სიტემები და გრძნობითი სამყარო. ეს უკნასკნელი განსაზღვრავს სუბიექტის დამოკიდებულებებს მოცემულობის მიმართაც და ამას დამატებით განაპირობებს საკუთარ თავსაც, რადგან თუ სუბიექტი დროისა და სივრცის ნაწილია და იგი მხოლოდ ამის ნაწილად შეგვიძლია ჩავთვალოთ და თვად თუ თავის თავში არსებულს გმოვრიცხავთ ნაწილიდან ამ თვალსაზრისით დაუშვებელია, ამის საპირსპიროდ გრძნობით სამყაროს შესაძლებელია მთლიანზე მეტიც ქონდეს და მოცემულობრივადაც იქნება ფართოდ გასაანალიზებელი. შესაბამისად დაახლოებით თანაბარი გაცვლა ობიექტსა და სუბიექტს შორის გრძნობით სამაყაროში ხდება და არსებობს შესაძლებლობა რომ ამ განსაზღვრებით სუბიექტი ობიექტსაც და ობიექტის სუბიექტსაც აღემატებოდეს, რაც ამ უკანასკნელისთვის ზედმეტ პრობლემად შეიძლება იქცეს, რადგანაც სამყარო პოლფონიურია და წარმოშობა მასში ხდება გაუთვალისწინებელი შემთხვევების ფონზე, რადგანც სამყარო უსასრულოც რომ არ იყოს დიდია. შესაბამისად სუბიექტი იკავებს სუბიექტის ობიექტში ობიექტურ როლს და აქ უკვე შემოდის სამი ვითარება. აღიარება იმისა რომ სუბიექტი და ობიექტი თანხმობაში არიან და არა სრულ თანფარდობაში, რაც მნიშვნელოვანია რადგანაც სრული თანაფარდობა გამორიცხავს კონფლიქტს რაც ძირითადად ასე არ არის, რადგანც არ არსებობს სრული მათემატიკური თანხმობა სუბიექტებს შორის თუნდაც ობიექტური რელობიდან გამომდინარე. შესაძლებელია არსებობდეს შედარებით ზუსტი მათემატიკური განაცხადი, ერთგვარი ლოგიკური ფორმულა, როდესაც სუბიექტები ობიექტურ სამყაროში თანაარსებობენ და თანხმდებიან და ეს ძირითად შემთხევათა კატეგორიაში ასე ხდება, რათა სამყაროში იყოს მეტ-ნაკლები ბალანსირება, მაგრამ რადგანც ეს “ყოველთვის” არამყარი ფუნდამენტია ჩვენს სასტიკ და არაადეკავტურ რეალობას ვიღებთ, რამეთუ საყოველთაო წესრიგში ერთი ძლიერი არეულობის შესაძლებლობა უფრო რთული და ძლიერად მოქედი სისტემაა ვიდრემ მთლიანი წესრიგი ან პერსპექტივაში წესრიგი განპირობებული ერთმხრვ ლოგიკას რომელიც ეფუძნება და ეს პერსპექტივაში მუდმივობასაც წარმოდეგნს, რადგანაც ამის აგრეშე ბოროტება სიკეთეზე გაიმარჯვებდა და ამას თვად არ უშვებს, რადგანაც როგორც რუსთველი ამბობს არსება მისი გრძელია. ასეთ სამყაროში ხდება მარადიული კონფლიქტები და დაპირსპირებები ერთგვარი მოწესრიგების ან შესაძლებისდაგვარი მოწესრიგების ფონზე. პროცესი არის შიგნით არსებული მდგომარეობა, როდესაც შენ ნებისმიერ შემთხევაში მათემატიკურ კლებას განიცდი. ამ შემთხევაში არის მხოლოდ ბრალდებული . დანარჩენი ყოველი მდგომარეობა, როდესაც გაქვს მეტ-ნაკლები საბუთი არის პროცესის ახლო პროცესი, რომელიც არის უამრავი ანომალიური კომბინაცია და ზოგჯერ სისასტიკით აჭარბებს პროცესს რადგან მისი ხანგრძლივობა ასოცირდება ფიზიკური ტკივილისა და ანომალიური ვითარებით მრავლობასთან, რაც შესაძლებელია დროთა განმავვლობაში გაცილებით მეტ უარყოფით შედეგს იწვევდეს ვიდრემ თვად პროცესი, როდესაც მათემატიკური კლებადობა ცხადი და აშკარა ხდება. ჩვენ ამჟმად მივუბრუნდეთ რეალობას, რომელიც არის სუბიექტების ობიექტურ რეალობაში დაპირსპირება. ღმერთი როგორც შემოქმედი დედამიწის მამოძრვებლამდე დასული კონსტრუქციის (და არა მამოძრავებელის) განაპირობებს მოვლენებს დედამიწაზე, მაგრამ თვად სუბიექტზე დამოკიდებულების თვალაზრისით ის სუფთაა ჩვენ მოვლენაბთან მიმართებაში, მაგრამ თავად შესაძლებელია იმიტომ იყოს განმაპიორბებელი რომ დამოკიდებუებითი ობიექტური რელობა, რომელიც პერონა ნონ გრანტა სუბიექტად გვაქცევს თვად ღმერთან ჩვენი არსის დამკიდებულებაში იყოს, რადგან ჩვენ გაგვაჩნდეს შესაძლებლობის ვარაუდი იმ ობიექტური რეალობისა, როემლიც გვაცხადებს personae non gratae ღმერთის რაობაში და ეს აუცილებალდ შესაძლებლობა ანუ პერსპექტივაა და არა ფაქტი, რადგან ფაქტი შეცვლიდა რეალობას ან ერთი ან მეორე მხარის სასრგებლოთ. ფაქტამდე მისაღწევად უნდა გაცნობიერდეს თავად დედამიწაზე არსებული მოვლენები თავად დედამიწაზე მცხოვრები იმ რასის ანდა ვუწოდოთ ნაციის მიერ, მაგრამ ნაცია უფრო პოლიტიკური ინსტრუმენტი და იდეაა და იგი განსხვადება რასისგან, რამეთუ რასა არ მოიცავს ნაციას, მაგრამ კარგი იქნებოდა მოიცავდეს, თუნდაც ბაბილონის გოდოლის მაგალითიდან გამომდინარე, მაგრამ ფაქტი და რეალობაა რომ ეს არის რასა ან უკედ რომ ვთქვათ დამოუკიდებელი არსებობა არსებობაში მსგავსთა და არამსგავსთა შორის, რომელიც ისტორიულ დაბნეულობას იწვევს. ნიცშე ამ რასას ჰიპერბორიელებს უწოდებდა და ანტიქრისტიანში გამოთქვამდა ვარაუდს, რომ მათი არსებობა სათავეს იღებს საულ სხვა სივრციდან და ეს მხარე არის გაღმა მხარე ჩრდილოეთის ყინულსა და სიკვდილს შორის მობინადრე. ამ ფაქტიდან გამომდნარე არსებოიბს სუბიექტი და ეს სუბიექტი არის ჰიპერბორიელთა მოდგმა, რომელიც დედამიწაზე არსებობს! ამის მტკიცებულებები კი მოიპოვება თვად როგორც შტაინერი უწოდებდა “ხელდასმულების” ემპირიული, ეგზისტენციალური გამოცდიულებიდან. ჰიპერბორილეთა ცხვორების შესახებ დედამიწაზე ჩვენ  როგორც აღვნიშნეთ „ხელდასმულთა“ გამოცდილებიდან ვიგებთ და ვაწყდებთ იმ ფაქტს, რომ ღმერთის როგორც არსის სუბიექტიც ან მისივე მოდგმის არის ჰიპერბორილეთა რასა, მაგრამ რა არის ობიექტი, რომელმაც სუბიექტი პერსონა ნონ გრატათ გამოაცხადა ეს უკვე ჩვცენთვის უცნნობია და ალაბთ ხელდასმულთა სრული ნაწილსთვისაც. ყოველშეთხვაში ეს ისტორიაში ცხადად არავის დაუფიქსირებია თუ ბიბლიურ “სიცოცხლის ხეს” არ ჩავთვლით, რომელზე ხელწვდომის შესაძლებობაც გაჩნდა და ბიბლია არ გამორიცხავს იმ ფაქტს, რომ ეს პრივილეგია სწორედ მარტოოდენ ამ მოდგმის მოპოვებული გახლდათ, თუმცა მას გამორიცხავს სიტყვა “ერთი ჩვენთაგანი” , რომელიც კიდევ მრავალ იდეებს გვთავზობს, მაგრმა ყოველი იდეა არის ვარაუდის საფუძველაზე, რამეთუ ყოველი იდეა ლოგიკურად მრავლმტკიცია. ამ ფაქტიდან გამომდინარე causa ჩვენთვის უცნობ ფაქტს წარმოადგენს, მაგრამ აშკარაა რომ ის არსებობს. ჰიპერბორილეთა რასის პარალელურად არსებობს ადამიანთა მოდგამც, რომელიც მოსახლეობის დიდ ნაწილს წარმოადგენს და ისინი არ არიან განვთარებადი არსებები და გენეტიკურ კოდს ემორჩილებიან, რადგანაც არიან ქმნილნი და არაპირველმიზეზური არსებები, რომელიც გარკვეულ საზღვრამდე განვითარდნენ და მათში მათი არსებობის იდეა ჯერ კიდევ არ გაჩენილა. სოკრატეს თქმით ყოველ საგანში არსებობს იდეა, რომელიც ჩვენი არაა და არ გვეკუთვნის ჩვენ და შესაბამისად დამოუკიდებლობას იღებს. სოკრატეს თუ დავუჯერებთ, როგორც ადამიანს ასევე ნებისმიერ საგანსა თუ არსებას გააჩნია თავისი დამოუკიდებლობა და ამის შესაძლებლობა ან აღმოცენების უნარი თუ პრინციპი და a prior ამით მტკიცდება, რომ პირვემიზესის გარეშე მყოფი საგანიც პირველმიზედან თუ მისგან დამოუკიდებლად იღებს არსებობის იდეას, მაგრამ ეს რამდენად არის დამოუკიდებელი ეს ჯერ კიდევ საკითხავია თუ საქმე მაინც საყოველთაო კანონს ეხება, რომელიც კანონიან გამომდინარე საწყის დამოუკიდებლობას თან აკანონებს და თან დაკანონებიდან გამომდინარევე გამორიცხავს, მაგრამ არის თუ არა სოკრატეს იდეა ჭეშმარიტება ეს ცალკე დავის და თანაც წმინდა დავის საგანიცაა. ფაქტი კი ერთია, რომ ადამიანის შესაძლებლობები ზღვარდებულია და ზღვარდებული არ შეიძლებოდა ქცეულიყო სუბიექტად, რადგანც მას ობიექტი არ აქვს, მაგრამ ეს მხოლოდ ერთი შეხედვით, რადგანც რეალური ანალიზდან გამოდინარე და “ხელდასმულთა” კვლევის შედეგად ვხდებით, რომ ღმერთს როოგრც ასეთს ადამინის წინააღმდეგ გართულება არ აქვს და ეს ჩვენთვის გაუგებარ ფაქტად რჩება ცოდნის არარსებიბდან გამომდინარე თავად ღმერთის მდგომარეობის შეუსწავლელობის ფონზე, რადგანც ღმერთი არ გვიშვებს თავისთან და ფარდას არ ხდის, რადგანც რა თქმა უნდა ომის ყველაზე მოსახერხებელი მდგამარეობაა შენი პირადი ვითარება მტრისთვის უცნობი იყოს. ამასთან ჩვენ გვაქვს არც თუ უსაფუძვლო ვარაუდი რომ ღმერთი ასე თუ ისე შეცნობადია და ჰიპერბორილების უსასრულობას ვერ უპირსპირებს ზოგადად გაშლილ ველს, რადგანც იქ უბრალოდ გენის მეხოებით დამრცხებადია და შესაბაისად მას აქვს ბერკეტები და მისი საშუალებით ძალაუფლებაც. ადამიანიც რომ ღმერთის შექმნილია ამას დავაც არ უნდა. ეს ხელდასმულებმა უკვე გამაორვკიეს და ეს დიდი ხნის დადგენილია, მაგრამ რა არის ქრსიტე? მისი რაობა და რა მოუტანა ქრსიტეს შემოსვლამ ჰიპერობორილეთა მოდგმას, რომელიც შეიძლება ჰიპერბორიული მარცვლის რელობაში განმათავსებელ ერთადერთ მაგალითად წარმოვიდგინოთ. მან მოგვცა რეალური ფაქტი შესაძლებლობის დაშვების და თუნდაც თეორიული წარსული გამოცდილება, რომელიც რეალობის ფონზე განსაზღვრა და დაკრგულ ისტორიას არ შეუერთდა, რომელიც არ გამორიცხავს მონათესავე, მაგრამ სხვა რასების თანაარსებობას და ჰიპერობორილურის კავშირდბას მათთან, ოღონდ არა რაობით არამედ თვისებათა მიმოცვლით რაც ადაინათანც შეინიშნება და ეს სამწუხაროა და მას ყველა “ხელდასმული” უსვამს ხაზს და თვად ქრისტეს მოწოდბაც გამოყოფას გულისხმობს, როგორც ნიცშეს სასოწარკვეთილი მომწოდებულირი კივილი და დოსტეოსკსეული ავანტიურული იდეების სიღრმის ტრაგედია. თუმცა ის მტკიცებადია რომ არის გადაკვეთები და გადაკვეთები თუ არ დადასტურდა უკვე დასტურებულია მსგავსება, რომელიც იგივეობის ფასადურ პრინციპისაც კი მოიცავს, მაგრამ რა თქმა უნდა მუდმივად მოხელთებელი მამოძრავებელი ჰორომონი, რომელიც არ ჩანს ფიზიკურ პლანზე სანამდის არ მოხდება ჰიპერბოიული გენის მაქსიმალური კონცეტრირებით გააქტირება რის შემდეგაც ჰორმონი ჩნდება და უთუოდ მედიცინის განვითარების ფონზე ქრისტეს, და ვინჩის ანდა ნიცშეს, დოსტოევსკის, კაფკას ეს გენი შესამჩნევიც ექნებოდათ უკვე, რადგან აშკარად ხდება გააქტიურების ფაქტობრივი განჭვრეტა. მამოძრავებელი ჰორმონის გასხვავების გამო ჰიპერბორიელი მსგავსების მიუხედვად, რომელიც ვინცობაა დროებითც არის მთლინად განსხვავდება ადამინათა მოდგმისგან. მაგლითისთვის ადამიანის გონი ტვინზე დამოკიდებული ასკობრივ ფიზიკური პლასტების გამხსნელობის მეშვეობით და მათთვის უცხო არის რეაალური სიმზარი, შესაქმისი და უსასრულობა, მაგრამ შესაძლებელია რომ ფიზკური და მეხსიერების პლასტები და სამყაროს გარკვეუწილი ცნობიერიც მასში ინქნეს არსებული სოციალური ადაპტირებისთვის, მაგრამ ცხადია რომ ესეც ზღვრამდეა და ბუნებრივ მორჩილებაშია გარემოსთან ადაპტირების საფუძველზე. მაგალითად ყველაზე გამორჩეული ადამაიანის გენიც კი 25 წლისვის იწყებს უკანსვლას და უჯრდეთა დაბერების პროცესს და ამის გაჩერების ალტერანტივაც კი არ აქვს. მარტივად რომ ვთქვათ ის სიკვდილსთვის არის განწირული, უბრალოდ სასუქისა და გენთა ნაკადის მიმოცვლის წყალობით ის ამ ასკაში აღწევს აზრობრივ თუ ფიზკურ სისწრაფესა და სიმწიფეს და შემდეგ უკან იხევს თანდათანობოით რა თქმა უნდა გენური სხვადასხაობის გამოისობით, მაგრამ ჰიპერბრიელი ასე არ არის. ჯერ ერთი მისი განვითარება პირველმიზეზიდან წამოსვლისა და კოსმოსთან კავშიირს გამო მარად ცვალებადი და უკონტროლოა და ბუნებაში დარჩენილი ჰიპერბორიელიც კი აღწევს იმდენად მძაფრ გონებრივ განვითარებას, რაც ადამიანთა მოდგმისთვის შეუძლოა და ეს ადრეულ ასაკში ხდება, რომლის შემდეგ უკვე ჰორმონი უფრო მძალვრად აქტიურდება და ჩნდება არსებობაში, როგორც ჰიპერისთის მოსაახელთებელი არგუმეტი რის შემდეგაც იწყება მისი ფიზიკური ჩამოყალიბების გაგრძელებაც, რადგან გარკვეულ ასაკამდე რაც დახლოებოით 16-25 წელს გულისხობს ჰიპერი გონებიდან გადასვლას ფიზიკურ პლასტზე აკეთებს და უფრო მძაფრ გონებრივ განვითარებაზე, როელლიც ზღვარდაუდებელიც არის. ამის შემდეგ ის იწყებს ფიზკურ განვითარებას და მისი ბავშობის აქტი აქ სრულდება, რადგანაც ადამიანთან ფარდობისს თვალსაზრისით თუ ადამიანის ბავშვის გული აქვს მაქსიმუმ ათ წალმდე აქ ბავშვის გული ანუ ჰიპერბორელის ბავშობა დაახლოებით ორჯერ ან სამჯერ აჭარბებს ამ ასაკს და ჰიპერბორელის ბავშობა გრძლდება ოცი ან ოცდაათი წელი რის გამოც მისი ფიზკური და გონებრივი განვითარებაც ფართობითად ბავშურს ემორჩილება და უნარსა და თვისებებს შემდეგ და შემდეგ იძენს, მაგრამ ბავშვი ჰიპერბორიელიც გონებრივად დასრულებლ ადამინზე მაღლა დგას ხოლო ფიკზურად ისეთ პირობებს ინარჩუნებს რომ მათ შორის იმოძრავოს ხოლო განვითარების და ბავშობიდან გამოსვლის შედეგ ის ბევრად და საგრძნოვლად უსწრებს ადამაინს ფიზკური განვითარებით და მეტამორფოზირების უნარითაც ჯილდოვდება. გონებრივად ხომ დაუსაბაოდ ძლიერი ხდება, მაგრამ ჰიპერბორელის ანუ განვთარებული მოდგმის მტერი ისევ და ისევ ადამიანია, რომელიც რატომღაც მუდამ პოულუობს ობიექტს რაც ჰიპერბორელ სუბიექტს ობიექტზე დამკიდებულს ხდის და ეს ღმერთის იდეაა, რის შემდეგაც ჰიპერბორიელი ფსიქოლოგიური კრიზისის ფონზე თავად კლავს თავისივე არსების ჰორმონს და ეს ტრაგედიაა, რადგან უდიდესი გენი ადმიანთა უნაყოფო მოდგმიას გამო ღმერთის იდეით კვდება, მაგრამ ეს განაჩენი როდია. ეს მხლოდ საუკნოვანი რეალობაა და ახალი არსების დაბადებამდე არც თუ ბევრია დარჩენილი!

ფრიდრიხ ნიცშე - Friedrich Nietzsche

ფრიდრიხ ნიცშე – Friedrich Nietzsche

გოგი ნარეკლიშვილი “The Birth of Tragedy from the Spirit of Music!”

დავიწყების მდგომარეობა არ ნიშნავს მთლიანობიდან მთლიანობის ამოშლას, რადგან ეს მიუღწეველი ილუზიაა და მხოლოდ ამნეზიის მდგომარეობას ანუ წმინდა სამედიცინო ტერმინს ემორჩილება და თან ამნეზია გამორიცხავს “ნების თავისუფლებას” რამეთუ ამნეზიის ჩვენებურად მოწყობა არ ძალგვიძს და თუ მეხსიერება ჩვენ ნებაზე მოვმართეთ მაშინ „დავიწყების ტბას“ ჩვენ უარვყოფთ და შვქმნით დავიწყების მდინარეს უკუსვლით სადაც ჩვენვე მოვნახავთ ჩადენის გეოგრაფიულ კორდინატს. ამ შემთხევაში თუ ჩვენ “ჩადენის ობიექტის” ზუსტ იზოლირებულ სისტემას შევქმნით, სადაც ობიექტი მხოლოდ მაშინ დაიწყებს მუშაობას, როდესაც უკანმოძრავი მდინარე მასში ჩაიტანს შესაბამის ნედლეულს მეხსიერეიდან და შემდეგ თავადვე ჩაიკეტება. მაშინ ჩვენ თავს დავიზღვევთ, რომ ოდესმე ჩვენი მართვა ვინმემ შეძლოს, რადგან სისტემის გამოყვანის ფუნქციასაც ალაბთ იქვე შევქმნით და ფუნქციასაც იზოლირებული სახით ჩვენშივე დავიტოვებთ, მაგრამ ეს ალაბათ შეუძლებელია და მინიმუმი ყოველი იმპულსი ან საჭირო იმპულსი ჩვენს ხელთ უნდ იყოს, რაც ალბათ კიდევ უფრო შეუძლებელია. მაგრამ იმის თქმა რომ ილუზია აკმაყოფილებს პროცესს ეს არის ტყუილი და ეს მრავალსაუკუნოვანმა ისტორიულმა გამოცდიებამ უკვე დაადასტურა, რადგანც ყოველგვარი ილუზია ილუზიაში მარცხისთვის გამოდგა განწირული, რადგან ალბათ ბოროტებას ბოროტებით ვერ დაამარცხებ, ხოლო ჭეშმარიტი სიკეთე უნდა აკმაყოფილებდეს აბსოლიტურ კმაყოფილებას საკუთარივე თავიდან და ზოგადიდან ერთშიც და ორშიც და პარალელურად მთლიანად. კმაყოფილების შეგრძნება ორგანიზმში უნდა იწვევდეს აქტივიზაციას “სურვილის” და შესაბამისად ღმერთის დამხობის საბაბს იძლევ,ა რაც a priori სულის და სხეულის გამარჯვებაა დროში და არა დროსთან ერთად, რადან დროსთან ერთად გამარჯვება დროის დაუფლებაა, რაც ჯერ ასევე გამორიცხულია, რადგანაც თუნდაც ასწრებდე დროს მას ვერ დაეუფლები და თუ დაეუფლები მას ბოლომდე დაიმორჩილებ და მინიმუმ აღარ მოკვდები. დროის დამორჩილებისთვის მრავალმა მრავალი ილუზია სცადა, მაგრამ სხეული და ლოგიკა საბოლო ჯამს ვერ მოატყუა და რაც უფრო გაზარდა ზეწოლა ილუზიის მეშვეობით მით უფრო მოუმზადებელი გახადა გონი რეალობის მისაღებად, რადგანაც მან იმედი დაკარგა ანდა იმდენად შეცვალა გონის ფიზიკური აგებულება, რომ რეალობისთის ხელმიუწვდომი დარჩა. მაშინ რეალობა და ილუზია უნდა მიჯნავდეს მესამე გზას, სადაც იქნება ილუზიიდან გამომდინარე რეალობის კერძო აღქმა, მაგრამ გარკვეული საფრთხის ზრდასთან ერთად შეიძლება რაღაც გარკვეულ დროს მიხვდე რომ პროცესი გატყუებდა, რადგან შენ მოტყუება სცადე მისავე ტყუილში, რაც მას არ გამოეპარებოდა. შენ მას უნდა გასცდე და არა მასში ჩატევით გაექცე, მაგრამ ამას ვერ ითვლისწინებ და უკვე შენ ნაწამები გამოდიხარ, ხოლო ჯვრის გამოცდილება გაიძულებს მუდამ კომპრომისზე წახვიდე დროსთან თუ სულ ყოვლადგასაკვირი ანომალია არ ხარ და ილუზიის გარეშე არ მიიღე ყოველი. მაგრამ დავუბრუნდეთ მეხსიერების პრობლემას და ვთქვათ რომ მთავარი ილუზია რომელიც დაგვრჩა არის მეცნიერების ხელოვნურად მართვა. ბერძნულ ხელოვნებას და ბოდლერს თუ დავუჯერებთ ჩვენ უნდა დავთვრეთ! თრობა ერთადერთი პრინციპული და ეთიკური გამოსავალია და ალბათ ერთადერთი რაც მორალის წინაშე უსამართლოდ არ გხდის. ღვინის თასის პოვნა და კარგი ღვინოს ჩამოსხმაც აუცილებელია, რადგანაც ღვინო რომელსაც თასით მივიღებთ აბსოლიტურად ლოგიკის ერთ ნაწილთან მაინც იყოს თანხმობაში და თუ ის თანხმობაში არ იყო მძაფრი თრობის ფუნქცია ჰქონდეს და ამ ფუნქციის ფონზე უნარი რომ მოხდეს ცნობიერების ჩანაცვლება ცნობიერებით. ყველაზე მომგებიანი საკუთარი წარსული ცნობიერების ზუსტი გადმოტანაა თანამედროვეობაში და მის მიხედვით არსებობა, რაც შესაძლებელია თანამედროვე აზროვნების ცვლილების გამოწვევას თუ არა აზროვნების ფიზიკის კანონების შეცვლას გამოიწვევს, რაც ავტომატურად თანამედროვეს მეტამორფოზირების გზას გაუხნის, მაგრამ ისიც შეიძლება დაიშვას, რომ თანამედროვე ცნობიერებაში წარსული ცნობიერების სისტემატურმა გადმოტანამ რეალობას დაუბრუნოს წარსული თუ უპირატესობა სუბიექტზე მოპოვებული გაქვს, მაშინ ალაბთ მისი მიღებაც დასაშვებია და თუ უპირატესობა სუბიექტზე ძალინ დიდია მითუმეტეს. ასე რომ უნდა ეცადო თრობასთან ერთად ცნობიერების ცვლილებას და მის კონტროლს, ოღონდაც რომ არ მოხდეს შინაგანი არსების წაშლა, მაშინ უნდა მოხდეს თრობის სიმძაფრე ანუ თრობის გზების სწორი მოძებნა. ეს ალბათ არის The Birth of Tragedy from the Spirit of Music! მეხსიერების მდგომარეობიდან ნებაყოფლობით თრობის მდგომარეობაში გადასვლამ უნდა შექმნას კათარზისი, რომელიც არისტოტელეს თქმით ტრაგედიიდან მოდის. სულში უნდა მოხდეს ახალი გმირის დაბადება, რომელიც ახალ დრამას შექმნის და ის საბოლოოდ ტრაგედიით განწმენდავს სულს. შესაბამისად ეს ფორმულა სულმა უნდა შეინარჩუნოს ნებისმიერ მომენტში, რაც შეუძლებელია იმ დროს როდესაც დრო შენ ილუზიას მთლიანად უარყოფს და როდესაც შენ ისურვებ მთლიანად უარყო დრო. ორმხრივი უარყოფით არაფერი გამოვა და შენ დაამტკიცებ შენსავე არარსებობას, რადგან არსებობაში დროის არარსებობა დროისვე მიერ უკვე დამტიცებულია! მაგრამ შენ რამდენად შეძლებ  ამას ამას უკვე შენი “პიროვნება” განსაზღვრავს. პიროვნება რამდენიმე ფენად სტრუქტურირდება და შეიცავს აზრებს, რომელიც მის ცნობიერებას განაპირობებს, არჩევანს და ძალას. აზროვნების პათოლოგია იწვევს უამრავ გართულებას, რომელიც მეტ-ნაკლებად პროცესის ყველა მონაწილეს ხვედრია, მაგრამ აზროვნების პათოლოგია პოლიფონიურ დაშვებასთან ერღად დაიძლევა უმნიშვნელოვანესი სიტყვით – “Auswahl”… თუ ჩვენ არჩევანით მივუდგებით აზროვნების პათოლოგიის შედეგად გონში მიღებულ ფიზიკურ თუ მენტალურ საკითხებს, მაშინ ამისთის გვჭირდება ძალა, რაც თრობის საბაბთან ერთად ამ აღმართის ავლაში დაგვეხმარება. რამდენადაც ძლიერია პიროვნება შეინარჩუნოს ჰიპერბორიელის ჰორმონი თრობის დროს მდენად დიდია მისი შედეგი და მეტამორფოზირების საშუალება, რადგანც რეალობის მიღება სუბიექტის გარეშე ფაქტობრივად გამარჯვება და “ღმერთის ტირანიის” დამხობის აბსოლიტური წინაპირობაა, რადგან აზროვნების პათოლოგია ინტრიგაც კი არის სუბიექტის არარსებობის შემთხევაში. ამ შემთხევაში მთვარია წინააღდეგობის სული დაიმორჩილო. ეს წინააღდეგობის ჭინკა სრულიად არალოგიკური ჩრდილია ბუნებაში, რომელიც მუდმივად გახსენებს სადღაც არსებულ შენს უძლურებას, რომელიც ბოლოს მოგიღებს და რადგანაც ეს “წინააღმდეგობის ჭინკა” შენ ლოგიკისა და ლოგიკის გარეშეც მარადიულად დაგყვება,  დაჯერება ფაქტობრივი შეცდომის გარანტიად შეიძლება იქცეს და გინდაც არ იქცეოდეს მისთის მოსენა ნიშნავს შენს A capillo usque ad ungues განადგურებას! ასევე უმთავრესია მოიხსნა ყოველგვარი შიში, რადგანაც უკვე ყველაფერი სცადე და საფრთხის დაშვების შესაძლებლობაშიც შენი გამოცდილება გკარნახობს გარისკო!

სამყაროს პოლიფონიურობის მნიშვნელობა ჰიპერბორილეთა მოდგმისთვის და მისი საწინააღდეგო თესლი

ურჩხულებთან მებრძოლს მართებს ფიქრი იმაზე, რომ თავად არ იქცეს ურჩხულად
ფრიდრიხ ნიცშე
თესლშივე კვდება თავის მიწის ნაყოფით თებე
სოფოკლე -ოიდოპოს მეფე
გიყვარდეს მოყვასი შენი, ვითარცა თავი შენი
იესო ქრისტე -სახარება

   ჰიპერბორიელთა მოდგმისთვის განმათავისუფლებელი თითქმის არ არსებობს და მისი ჰორმონის მოკვლა საუკუნის და კაცობრიობის ისტორიაა, რომელსაც ქრისტე მდოგვის მარცვალს უწოდებდა და რომელმაც შეძლო ერწმუნა საკუთარივე ძალის ყველაზე მეტად, მაგრამ დოსტოევსკის იდიოტში იპოლიტის (მსჯელობა ჰანს ჰოლბეინის ტილოზე – “ქრისტე კუბოში”) და შემდეგ უკვე ეშმაკნში კირილოვის იდეის საფუძველზე ბუნებამ თვით იესო ქრისტეც ჩაყლაპა. რა იყო ამის სათავე და მიზეზი არ ვიცით, რადგანც ყოველ ჰიპერს აქვს სხვადასხვა სუბიექტი, რომელზეც დამოკიდებულება უჩნდება და მას უთანხმებს ყოველივე მის ქმედებას, ამასთან ყოველ ჰიპერს სხვადასხვა დროის განმავლობაში აქვს მოგონილი დამცავი სისტემა მისივე სუბიექტის და სამყაროს ლოგიკდან გამომდინარე და ქრისტეს ერთ-ერთი სისტემა, როგორც ჩანს ძალინ დიდხანს გაგრძელდა და ბედნიერების ჟამს “სურვილაღძრულმა” ქრისტემ მოიპოვა ჰიპერის ჰორმონის ყველაზე შესატყვისი გააქტიურება, მაგრამ მაინც დამარცხდა და ეს ისტორიული ფაქტია და მოჩვენებითი თეორიები სამოთხეზე და ჯოჯოხეთზე და თეოლოგების და სამღვდელოების მიერ განვითარებული იდეები უბრალოდ კომიკურიც კი არის სერიოზულად ცხოვრებას შეჭიდებული კაცისთვის. ეს გასაგებია, მაგრამ რა იწვევს იმას, რომ ჰიპერი ასე ხდება დამოკიდებული სუბიექტზე. ეს ალბათ მისი უმთვარესი ნაკლიდან გამომდინარეობს და ეს არის ბავშვობის შემდეგ სუბიექტის შექმნა მეგალომანიის დახმარებით და ამის მეოხებით ნებაზე მიშვება ფსიქიკური პროცესების, რამეთუ ის უძლურია უარყოს ფაქტი, რომელიც ემპირიულ სინამდვილედ აღიქმება და სანამ სინამდვილე არ შეიცვლება ის ემორჩილება იმას რასაც ებრძვის და ეს არის ღმერთის გენი და ის საკრებულო, რომელიც ამას ასამართლებს. მათი ტაქტიკის მიხედვით ალაბთ უმთვარესია ჰიპერი დაამგზავსონ მათ, რაც სრულ უგრძნობლობაში გამოვლინდება. “ღმერთებს მათდა საუბედუროდ არ ძალუძთ ჩვენსავით მოიკლან თავი”. იქნებ სწორედ თვითმკვლელობის უნარია ის რაც ჰიპერს გამოარჩევს მათგან ანდა მათ არსებობას ხიფათში აგდებს, როელიც დარმუწნებული ვარ ასევე სუბიექტზე დამოკიდებულებას განიცდის და თანაც გაცილებით შემდეგარ ვიდრემ ბრძოლის გზაზე დაყენებული ჰიპერის და ამასთან სუბიექტზე დამოკიდებულება ნებისმიერ შემთევაში არის ავადმყოფობის ყველაზე მძლავარი სახე, რამეთუ ის აკარგვინებს ობიექტს ხშირ შემთხევევაში სიცოცხლეს ანდა ბედნიერებას სიცოცხლეში და შესაბამისად ალბათ თვითმკვლელობის უნარს, რაც ჰორმონის მოკვლას და განადგურებას იწვევს. თუმცაღა ჰიპერის ტვინი, რადგან პირველმიზეზურია, უფრორე მოქნილია და შეიძლება სუბიექტის მოკვლა შეძლოს რაც ნამდვილი ტრაგედიაა მავანთა და მავანთა ცნობიერში. მაგრამ სუბიექტზე მკაცრი დამოკიდებულება, რომელიც მოითხოვს სუბიექტის მოკვლას ჩნდება პროცესის შედეგად ხრწნადი თესლის ჩამოყალიბებით, რომელიც თავის ტვინის ერთ-ერთ გეოგრაფიულ წერტილს იკავებს და ამ თესლის გააქტიურებით თესლთან მებრძოლი ჰიპერისთვის ფაქტად რჩება წარმოუდგენელი და სასტიკი ყოფა, რაც ფიზიკური ტკივილის ყოველდღიურობაში გამოიხატება. ეს ნელი წამებაა და წარმოშობს მრავალ მედიცნისთვის უიშვიათეს დაავადებასაც, მაგრამ სანამდის ილუზიის მეშვეობით ანდა რეალურად დრეკადი აზროვნების შედეგად სუბიექტის მოკვლის ჟამს ის ხდება თვითმკვლელობისთვის იდეალური, რაც წესრიგისთვის მართლაც დამოკლეს მახვილია. მაგრამ ისმება კითხვა. შეუძლია თუ არა ჰიპერეს სუბიექტის მოკვლის გარეშე ავადმყოფური თესლის ჩახშობა და არსებობა სივრცეში ადაპტირების და გრძნობათა მრავალფეროვნების ფონზე?! ეს შესაძლებლებლობა არსებობს და ეს სამყაროს პოლიფონიურობა. ე.ი  სამყარო როგორც ასეთი ჰიპერისთვის უსასრულო და დაბადებადე არსებულ გამოცდილებას შეიცავს, რაც შესაძლებელია სუბიექტის დაუფლებას გულისხმობდეს წარსულში სამყაროს ერთ-ერთ ადგილში მიანც, რაც ჰიპერისთვის იმის გარანტიაა, რომ მოუხელეთებელ რეალობას, რომელიც სუბიექტად გაუხდა მიზეზი არ აქვს და კარგა ხნის წინ ფაქტი უკვე დაფიქსირებულია, როდესაც მან ეს გააკეთა და თანაც პირველმა რაც სრულიად შესაძლებელია, რადგან სუბიექტის მზადება ხდება ობიექტის მიხედვით და ღმერთები თუ ურჩხულები ითვალისწინებენ ჰიპერის წარსულს და ისინიც ვინც ჰიპერზე ზრუნავენ, რაც ვფიქორბ მნიშვნელოვანია. ამ სატანასა და ღმერთს შორის დადებულ ხელშეკრულებაში ამ დებულებით სავარაუდოდ ჰიპერი უნდა დაცული იყოს, რადგან ამ შემთხევაში ჰორმონს საერთოდ ვერ გააქტიურებდა, რაც ალბათ პროცრსის ლოგოსს და ლოგიკას არღვევს. ჰიპერი პოლიფონიაში ეუფლება სუბიექტს და “დავიწყების ტბის” წყალობით მის კერ დაუფლებული დაუფლებელ ობიექტად ევლინება ახალ სამყაროში, სადაც პრინციპში როგორც პო იტყოდა გასაძლიერებლად ჩამოვიდა თუ სრულიად გასაქრობად არავინ იცის, მაგრამ ფაქტები უფრო მეორისკენ გვარწმუნებენ. როდესაც მეხსიერება ბრუნდება და ჰიპერი იხსენებს ობიექტის პოლიფონიაში მასთან ერთად არსებობს ის წესით პირველმმიზეზსს ტანჯვის და ბრალდებას უნდა აკმაყოფილებდეს და ამასთან რადგანც სუბიექტი ერთია ძირითადად ან ორი ანდა მრავალი მაშინ ის უნდა იქნეს დაუფლებული და აღმოიფხვრას პრობლემა და ჰიპერმა სამყარო უნდა აღიქვას როგორც ერთი მთლიანი, სადაც ის მფლობელია მისი და გრძნობად თუ მატერილაურ სივრცეს აღიქვამს რაც მის მეგალომანიის პრობლემას უნდა აგვარებდეს და ჰიპერს რეალური საქმეების აღსასრულებლად მოუწოდებდეს. მაგრამ როგორც ირკვევა ამის მოგავრების გონზე აზრობრივად თუ მეხსიერების ხარჯზე ჰიპერთა უმრავლსობა ვერ ეღწევა სულში ჩაბუდებულ “წინააღდეგობის ჭინკას” , რადგანაც ჯვარცმის შემდეგ მისი ტვინი საშინლად დაზიანებულია და გახრწნილი თესლის ანდა აზროვნების სისტემების დამრცხება ურთულესია და საჭიროებს სუბიექტის არათუ დაუფლებას, არამედ მოკვლას, მაგრამ ვფიქორბ რომ ფანტაზიისა და დიდი აღქმის ჰიპერი ოდესღაც თესლს მრავალფოლიფონიური აღქმის შედეგად მოკალვს და მასზე სუბიექტის დაუფლებაის ფაქტი უკვე გადამწუყვეტ მნიშვნელობას იქონიებს და აღარ გახდება საჭირო მისი მოკვლა. ფაქტის გაგება ბოლოს და ბოლოს ბრალდებისგან ათავისუფლებს ჰიპერს და მაინც „მოჩვემებითი გამართლების“ შემხვევაში, რაც სუბიექტის ხელოვნურად მოკვლაა, ტოვებს, მაგრამ ასვე ხელს უწყობს ახალი პროცესის უფრო მძაფრ გაკონტროლებაში, მაგრამ სამწუხაროდ პროცესის ეს მოერე სახე გაცილებით უფრო დიდ ფიზიკურ ტკივლითან არის დაკავშირებული ვდირე პირველი თუ გამონაკლისებს არ ჩავთვლით თუ მოჩვენებითი გამართლების მდგომარეობა რეალურად სუბიექტის მოკვლამდე და სულიერ კმაყოფილებამდე არ მივა. ერთი შეხედვით გამოსავალი არ აირს, როგორც პოეტი იტყოდა- “Nevermore” რადგან გრძნობებს სასტიკი ხვედrი ემუქრება, მაგრამ შესაძლებლობა იმისა რომ გამხრწნელი თესლი და აზროვნების სისტემები პოლიფუნიურობის ხარჯზე მოკვდება არსებობს, ოღონდაც მას ძალიან განვითარებული და სწორი “პრაქტიკული გონი” სჭირდება, როგორც კანტი იტყოდა, რამეთუ პრაქტიკული გონის სუბსტანციაში ჩადების გარეშე ჰიპერის განუსაზღვრელი შემოქედებითი უნარი სრულ ქაოტურ ვითარებათ მოგვევლინება და არათუ ჰორმონის გააქტიურებას მოახერხებს, არამედ ძალინ მალე ის ფსიქიკურად შეშლილის სტატუსს მოიპოვებს. აქვე რადგანც დასაწყისში გაკვრით შევეხე ვიტყვი საიდუმლოებას თუ როგორ იშვა ჰიპერო პირველმიზეზიდან და ეს მოხდა ოდეს ჟამი არ იყო თესლის მეშვეობით, რომელიც საიდან წარმოიშვა უცნობია. თესლი სხვადასხვა სამყაროში მოგზაურობს და აქტიურდება და კლებულობს რის ხარჯზეც ჰიპერის მერყეობს ასაკში და უჯრედების დაბერების და გაახლაგაზრდავების მარადიულ პროცესს განიცდის, რითაც მისი ასაკობრივი პლასტის დადგენა რიცხვით შესაძლებელი, მაგრამ ფიზიკური კანონებით თითქმის უკონტროლოა. ჰიპერი ზოგჯერ თესლამდეც დადის ანუ საწყისებამდე და სწორედ ამის წყალობით მოხდა ის დედამიწაზე მავანის მუცელში ან სპერმატოზოიდში და ვფიქრობ რომ უფრორე მუცელში თუ ქრისტეს დაბადების აქტს ვენდობით. მაგრამ ჰიპერი ამ პლანეტაზე რაიმე განსაკუთრებული მიზნით, ძალის შესაძენად, სხვათა ნების აუცილებლობის კანონით? თუ სასიკვდილოდ მოხდა ეს ჯერჯერობით კვლავ გაურკვეველია და Der Process გრძელდება…

 

თენგიზ ვერულავა - Tengiz Verulava

***
თენგიზ ვერულავა “საქართველოს ჯანდაცვის სისტემის რეფორმა – პარალელები მსოფლიოში აპრობირებულ მოდელებთან”

სემინარი ჩატარდა “ახალგაზრდა სოციალისტების” ოფისში 2010 წლის 10 ივლისს

*

***

ლექციის ფრაგმენტული ჩანაწერი

ნაწილი I

***

ნაწილი II

***

ნაწილი III

***

ნაწილი IV

***

ნაწილი V

***

ნაწილი VI

***

ნაწილი VII

***

ნაწილი VIII

***

ნაწილი IX

***

ნაწილი X

***

ნაწილი XI

***

ნაწილი XII

***

ნაწილი XIII

***

ნაწილი XIV

***

თენგიზ ვერულავა - Tengiz Verulava

თენგიზ ვერულავა “პიროვნული პასუხისმგებლობა და სოლიდარობა – სოციალური სფეროს ორი პარადიგმა თუ აუცილებელი სიმბიოზი”

ლიბცენტრი. ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 10.04.2016

***

 

Older Posts »

კატეგორიები