მამია გურიელი

მამია დავითის ძე გურიელი დაიბადა 1836 წლის 16 იანვარს სოფელ ლესაში (ახლანდ. ლანჩხუთის რ-ნი). მამია აღიზარდა გურიის მთავართა სასახლეში. 1851 – 1853 წწ. სწავლობდა ქუთაისის გიმნაზიაში. 1853 წლიდან იყო სამხედრო სამსახურში. მონაწილეობდა რუსეთ-ოსმალეთის ომებში (1853 – 1856 წწ.). მალე თავი დაანება სამხედრო სამსახურს (1861).
მამია გურიელმა ლექსების წერა სიყმაწვილეში დაიწყო. მისი პირველი გამოქვეყნებული ლექსია “ფარვანა” (“ცისკარი”, № 1). მის პოეზიაში აისახა მოუწყობელი საზოგადოებრივი და პირადი ცხოვრებით, მარტოობითა და სიღარიბით გამოწვეული სულიერი განცდები, მელანქოლია (“ფანტაზია”, 1868; “ოცნება”, 1887 და სხვ.). იგივე საფუძველი უდევს ბოჰემურ განწყობილებას, ღვინისა და ქალის ტრფიალში თავდავიწყების თემას (“რა კარგია ყმაწვილობა”, 1881; “რათ მინდა?”, 1887).
მამია გურიელის პოეზიის ერთ-ერთი ძირითადი მოტივი პატრიოტიზმია (“პოეტი და ჩვენება”, 1883; “ჩემი ალავერდი”, 1879). ჰუმანიზმითაა გამსჭვალული მისი ცნობილი ლექსი “ადამიანი” (1867). მასვე ეკუთვნის რომანტიული პოემა “რაშიდ ვარდანოღლი” (1872 – 1879 წწ.); თარგმნილი აქვს ჯორჯ ბაირონის, ალექსანდრე პუშკინისა და მ. ლერმონტოვის თხზულებანი. მისი ფსევდონიმი იყო “ფაზელი”.
მამია გურიელი გარდაიცვალა 1891 წლის 25 ივლისს ქუთაისში.

დალი

დალი, მხატარი ვახტანგ ონიანი

* * *

დალალები… დალალები…
ჩემს ხელში ვინ მომიქუჩებს?
დანანებით, დანანებით,
მე შევყურებ მარწყვის ტუჩებს.
რა ვნახე და რა ვიპოვე
კოცნა მწყურის და ამბორი.
თუ არ გინდა სიახლოვე,
რაღად გინდა ყოფნა შორით.
მომაწოდე ტუჩის ლალი,
გაზაფხულის ნაბრწყინვალი,
უკვდავების ღვინოდ შევსვა
შენი კოცნის ნაპერწკალი!
დალალები… დალალები…
ეგ სიმდიდრე სად ვიშოვე?
გულში სევდა გადაზღვავდა,
ვაჰ, სიშორევ!
ეჰ, სიშორევ!

გიორგი ლეონიძე

გიორგი ლეონიძე – Giorgi Leonidze (1897-1966)

« Newer Posts - Older Posts »

Categories