მორის ფოცხიშვილი

ნოდარ დუმბაძე – ”მორის ფოცხიშვილი”

არის წიგნები, რომელთაც წინასიტყვაობა საერთოდ არ სჭირდება. პირველივე ლექსი კრებულის წინასიტყვაობაა თავისთავად, ხოლო ყველა მომდევნო – ფიქრი, მსოფლმხედველობა და ბიოგრაფია ავტორისა.

ასეთ კრებულად მიმაჩნია მორის ფოცხიშვილის ეს კრებული და ასეთ პოეტად მიმაჩნია იგი თავად . . .

. . . მასთან ჩემი პირველი შეხვედრა (1950) ამაღელვებელი და ოდნავ სევდის მომგვრელი იყო: იდგა სცენაზე ახალგაზრდა კაცი და ათრთოლებული, ამღერებული ხმით სიყმაწვილეს ემშვიდობებოდა:

ენკი, ბენკი სიკლისა
ენკი, ბენკი… და!
დღენი სიყმაწვილისა
გა… ვი… .… და….

მახსოვს, როგორ აიჩუყა გული თვითონაც და როგორ აგვიჩუყა გული ჩვენ, მსმენელებს (მაშინ მეც ლექსებს ვწერდი). წარმატება ჩემთვის მოულოდნელი იყო, ტაში თითქმის ათ წუთს არ შეწყვეტილა – ათი წუთი ტაში ვისაც გამოუცდია, ძალიან ბევრია… და იმ დღიდან წარმატებას ერთი წუთითაც არ მიუტოვებია მორის ფოცხიშვილი.

მორის ფოცხიშვილი ერთ – ერთი იმათთაგანია საქართველოში, თუ არა ერთადერთი, რომელსაც საკუთარ ლექსებს ხალხი დარბაზიდან კარნახობს და ხმას აყოლებს კიდევაც…

საქართველოში საოცარი რამ ხდება, დღემდე არც ერთი პოეტის იმდენი ლექსი ხალხს არ უმღერია, რამდენსაც მორისის ლექსებს მღერიან. მორის ფოცხიშვილი ქარაგმულად თუ ვიტყვი ”ამღერებული ტალანტია”. ხალხი მის თითქმის ყველა ლექსს მღერის, და განა იმიტომ, რომ იგი სასიმღერო მარტივ ტექსტებს წერდეს, არა, მისი ლექსი საოცრად მუსიკალურია და შინაგანი ჰანგით არის ზეაწეული.

მორის ფოცხიშვილის ლექსს შეხვდებით ყველგან, ესტრადაზე, მაგნიტოფონის ფირზე, რადიოში, ტელევიზიაში, ყველგან – სახლის სარდაფსა და ფანჯარაში, ყველა ოჯახში თითქოს ათას ხმაზე თბილისსა და მის მოქალაქეებზე უსაშველოდ შეყვარებული მკლავგაშლილი პოეტი დადიოდეს ქუჩაში და ქვეყანას ეალერსებოდეს.

მაგრამ სწორი არ იქნება, თუ მორისს მხოლოდ სასიმღეროდ და სალაღობოდ მოცლილს წარმოვიდგენთ, მას აქვს სულისშემძვრელი და როგორც ტიციანი იტყოდა, ისეთი მეწყერივით ლექსები, რომ წაგიღებს და ცოცხლად დაგმარხავს. ამ ლექსების მოყოლა არ შეიძლება, არც სიმღერა, ისინი ჩუმად უნდა იკითხო, შენთვის. მე ამ ლექსებმა შურით ამავსეს, კეთილი შურით და ერთი გაელვება ასეთმა აზრმაც კი გამიელვა: ასეთი ლექსები რომ მეწერა თავის დროზე, ალბათ პროზის წერას არ დავიწყებდი – მეთქი.

წყარო: http://lib.ge/

მუხრან მაჭავარიანი - Mukhran Machavariani

ნოდარ დუმბაძე – ”მუხრან მაჭავარიანი”

მუხრანის მოსვლა მახსოვს უნივერსიტეტის ლიტერატურულ წრეში. არავინ იცნობდა წესიერად მაშინ. Mმოვიდა მაღალი, ბეჭებში ოდნავ მოხრილი, გრძელთმიანი და ჭკვიანთვალებიანი ბიჭი. იჯდა უხმოდ, სიტყვა ითხოვა ბოლოს.

გვეგონა ლექსს წაიკითხავდა – არაფერიც, მარატივით მგზნებარე სიტყვა თქვა ბოხი და ზარჩადგმული ხმით.

ის სიტყვა ახლა ზუსტად არ მახსოვს. არც მას ახსოვს ალბათ.

დაახლოებით ასე ილაპარაკა:

- მე მჯერა, მოვა კაცი, პოეტი! დაანთებს ხანძარს, შეაზანზარებს მთებს, რომლებიც დგანან და ელიან. მის ხმაზე დაიძრებიან მყინვარები, მდინარეები, აღმოსავლეთიდან ზვრები, დასავლეთიდან ჩაის ბუჩქები, და მის სმენად მოვიდიან კაცნი და მხეცნი… მე მჯერა!

და რა იცოდა მაშინ მუხრანმა, ან მე რა ვიცოდი, რომ ეს კაცი თვითონ იქნებოდა.

წყარო: http://lib.ge/

პაოლო იაშვილი - Paolo Iashvili

ნოდარ დუმბაძე – ”სიტყვა პაოლო იაშვილზე”

მე იმ თაობას ვეკუთვნი, რომელსაც პაოლო იაშვილის სახელის ხსენებაზე პირზე ხელს აფარებდნენ შეშინებული მშობლები.

მე იმ თაობას ვეკუთვნი, რომელთა თვალში ზოგიერთი ცდილობდა, პაოლოს ჭეშმარიტად რაინდული საქმეები ისე დაეხურდავებინა, როგორც იესოს ჩადენილი სასწაულები, მისი შემოქმედება ჰგავს დანგრეულ ტაძარს, მაგრამ მან მაინც მოასწრო ხმის გამოღება ვით დიდმა ზარმა, სამრეკლოდან ჩამოგდებულმა და ხმა იმ ზარისა მაინც შეეხო ჩვენს გულებს და ააჩქარა და ააღელვა და ახალი ძალით ააძგერა იგი.

მე, ჩემი მადლიერი თაობის სახელით მოწიწებით ვხრი თავს მისი ნიჭიერების წინაშე.

რაოდენ დიდი უნდა ყოფილიყო მკრეხელობა, ცინიზმი და სულმდაბლობა, რომ მისი სტრიქონების ავტორისათვის სამშობლოს ღალატი დაებრალებინათ.

რაოდენ სულმდაბალი უნდა ყოფილიყო ის ადამიანი, რომელმაც ამ სტრიქონების ავტორს ხალხის მტრის დაღი დაასვა და ხალხის ღალატი დააბრალა.

მაგრამ რაოდენ დიდი უნდა იყოს ერის ბუნება, რომელიც არ აჰყვა კაენის სულის აღზევებას _ როგორც ეს ბრძანა პოეტმა და კვლავ აამაღლა თავისი წაქცეული შვილი.

ნეტავ რა მოკლავს პაოლო იაშვილს, რომელსაც ისეთი ჭირისუფალი ჰყავს, როგორიც ქართველი ხალხია.

და თუ ლექსი და სიყვარული უკვდავია, მაშინ უკვდავია პაოლო იაშვილიც.

წყარო: http://lib.ge/

თემო ჭუმბურიძე

 

კახაბერ ჯაყელი – უფლის ჩვენის იესო ქრისტეს ლაშქრის ქართველი მხედრები მეორედ მოსვლისას

ეძღვნება 2009 წლის 17 იანვარს, ნარკომაფიასთან ბრძოლისას, დაღუპული
მართლმადიდებელი ქართველი რაინდის, ოფიცერ თემო ჭუმბურიძეს ხსოვნას

ვნების
კვირაა,
თითქოს
ეხლა
შენს
კეთილ
სახლში,
სულიერებამ
გაიღვიძა,
და
ელოდები,
შენელოდები,
იმუჩინარს,
ვინც
გიჩურჩულებს,
რომ
უკვდავია,
უკვდავია,
მათი
სულები!

***
ჰოუკვდავია,
უკვდავია,
სულები
მათი,
ვინც
სიკეთისთვის,
უკვდავება
კვდომას
არჩია,
ვინც
ახალგაზრდად,
სამუდამოდ
დარჩა,
ჩვენს
გულში,
ვინც,
ხორციელი
სიყვარული
არ
არ შეამჩნია….

***
ვიცი,
ხორციელ
სიყვარულსრომ
უკუაგდებენ,
გმირნი,
სამყაროს,
კარიბჭესთან…
შუბით
დგებიან,
იქ
ბოროტება,
შემოუტევს…
მათ
დასაღუპად,
მაგრამ
გმირები,
თავდადებით
ჩუმად
კვდებიან…

***
მათ
იდუმალი
დაადგებათ,
თავზე
ნათელი,
გმირებს,
ბავშვური,
სიხარულით
სავსე
თვალები,
რომ
დაუხუჭავთ,
დაადგებათ,
თავზე
გვირგვინი,
და
გვაფრთხილებენ….
ამაოთა
ნურვის
მისტირით…!

***
„ნუ
იტანჯებით!“
ჩვენ
ღიმილით
გვეუბნებიან,
აფრქვევენ
ნათელს,
სიხარულით
მოსილნი
სჩანან,
მათ
შეასრულეს
უდიდესი,
მისია
კაცის….
სიცოცხლე
დასთმეს…..
მიმოფანტეს….
რაც
კი
ებადათ!

***
თავად,
უფალთან,
ღმერთთან
ჩვენთან
დაიდეს
ბინა,
უფლის
ლაშქარი….
თავგანწირულ
გმირთა
რაზმებით…
როგორც
გოდოლი….
ერთ
კაცად
დაჯარად
შეი ქნა….
მეორედ
მოსვლად…
განემზადნენ
ქვეყნად
ვაჟები!

***
და
როს
სამყარო….
დასასრულით
დაგვირგვინდება
დაროცა
უფლის
დაბრუნება
მოახლოვდება,
ქრისტეს
ლაშქარი,
ანტიქრისტეს,
წყეულს
დალახვრავს!
ქრისტეს
ლაშქარი
ანტიქრისტეს
შეებრძოლება!

***
ქრისტესლაშქარი,
ანტიქრისტეს,
დაკრავს
ზეციდან,
ბრძოლა
იქნება
გადამწყვეტი….
ცეცხლის
ენებით,
თვი თ
შენობები,
უძველესნი,
დაიქცევიან,
ცეცხლი
დაბუგავს….
ბოროტებას.
ველურ
მერნებით.

***

სწრაფიმერნებით,
დაეშვება….ციდან
ლაშქარი.
აღტკინებული
უფლისმადლით,
რწმენის
მხედრები,
თვით
ანტიქრისტეს
ბოროტებას
მიმოანგრევენ.
სადღაც….
სირიას…
დასრულდება…
მისიგეგმები!

***
სადღაცსირიას,
გაიხსნებაზეცა….
მერნებით,
უფლისლაშქარში,
ს აარაკო,
ჩვენი
მხედრები,
უფლის
ლაშქარში,
სიყვარულით…
ხმალთა
ძგერებით,
ჩვენც…
მათთან
მივალთ….
საფლავებით….
შეუერთდებით!

***

დაროსამოვალთ,
საფლავებით….
უფლის
ვედრებით!
ქრისტეს
ლაშქარი,
გაგვამხნევებს,
ნათელმოსილი.
იმრაინდებში
იქნებიან
ჩვენი
მხედრები!
გორგასლიანი,
დავითიან
ჯვრით
შემოსილნი!

***
ჰე… გორგასალი,
საქართველოს…
მეფე წმინდანი,
ამ წმინდა ლაშქრის
მეუფე და მხედართმთავარი,
დავით მეოთხე,
საქართველოს
აღმშენებელი,
ვინც თურქი დასცა,
დავითურად,
ვით გოლიათი!

***
ყველა აქ არის,
შეწირული ივერიელნი,
და უფლის რაინდთ
გაამხნევებს როგორც სპასპეტი
ეს შავლეგოა თავად,
შალვა ახალციხელი,
მის გვერდით ვხედავთ
წამებულებს,
მთავრებს
არგვეთის!

***
ყოველი აქ არს,
თბილისელი ასი ათასი,
ექვსი ათასი გარეჯელი
ბერი მდუმარედ,
ჯვარს გარდასახავს
ნაომარ ველს
და იგალობებს…
ქართულად ლოცავს,
ზეცის ტატნობს,
ჩვენი უფალი!

***

მეფეთა გვერდით…
გალაღებულ გაბრწყინებული.
თეთრ სამოსელში…
ქედუხრელი ყოვლით ქებული,
ყველა იხილავს,
ომდაღლილი იღიმის თემო…
ერთი ვაჟკაცი
მამულისთვის თავდადებული!

***
და უფლის ჯარი
გაიმარჯვებს….ქართველ მხედრებით!
და შემიწყალე….
ღმერთო ჩემო…. მეც გევედრები!

კახაბერ თენგიზის-ძე ჯაყელი

17 იანვარი 2011 წელითემოს დაღუპვის

« Newer Posts - Older Posts »

Categories